De wonderlijke dierenwereld.

Foto 1. BigHorn of Dikhoornschaap

Deze keer een paar foto’s van dieren uitgekozen vanwege hun mooie vorm of kleur. De bighorn of het dikhoornschaap leeft hoog in de Rocky Mountains en andere berggebieden in het westen van Noord-Amerika. Het dankt zijn naam aan de grote gekromde hoorns van de rammen. Wat een machtig sterke hoorns draagt dit dier. Het dikhoornschaap is een goede klimmer en bewoont gebieden waar weinig mensen en roofdieren kunnen komen. Zijn hoeven zijn zo gebouwd, dat de dieren zonder veel problemen op steile rotsen kunnen klimmen en van rots naar rots kunnen springen. Op de link hieronder vind je een fotoserie waarop een ram naar een lager gelegen rots springt:
https://www.flickr.com/photos/10796340@N04/30862859085/in/photostream/

Foto 2. De Groene leguaan.

De groene leguaan leeft in zuidelijk Noord-Amerika, geheel Midden-Amerika en grote delen van noordelijk en centraal Zuid-Amerika. Hij is gemakkelijk te herkennen aan de karakteristieke, sterk vergrote ronde schub onderaan de achterzijde van de kop. Daarnaast zijn de keelwam en de geprononceerde stekelkam op de rug een duidelijk onderscheid, voornamelijk de halsstekels zijn zeer lang.

Foto 3. In de diepzee leven de mooiste dieren.


Het transparante dier op de derde foto leeft in de diepzee, een gebied waar wij mensen alleen maar een kijkje kunnen nemen met een drukbestendige duikklok. Ik weet niet hoe het dier heet, maar het valt mij wel op dat de Schepper veel moeite heeft gedaan om dit in de diepten levende dier toch een bijzonder fraai uiterlijk mee te geven. Het lijkt alsof over het hele lichaam gekleurde pareltjes zijn uitgestrooid. De inwendige organen zijn zichtbaar en de sierlijke tentakels zijn voorzien van zuignapjes. Ook dit dier leert mij iets over enkele eigenschappen van de Schepper: Hij heeft veel aandacht voor details en maakt superieure esthetische ontwerpen. Hij wilde kennelijk dat ook wij mensen met genoegen zouden kijken naar al zijn scheppingswerken. Een menselijke kunstenaar merkt misschien dat zijn creativiteit af en toe droogvalt. Maar Jehovah’s creativiteit — zijn vermogen om een verscheidenheid van nieuwe dingen te scheppen — is blijkbaar onuitputtelijk. Een psalmist riep uit: „Hoe talrijk zijn uw werken, o Jehovah! . . . De aarde is vol van uw voortbrengselen” (Psalm 104:24).

Advertenties
Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vulkanen, bouwers en verwoesters.

„Terwijl u dit leest, vinden er waarschijnlijk minstens twintig vulkaanuitbarstingen plaats”, zegt een verslag van het Smithsonian Institution in de Verenigde Staten. In grote lijnen luidt de theorie van de schollentektoniek dat aardbevingen en vulkanen altijd in eenzelfde soort gebieden voorkomen — in slenken, met name oceanische slenken; in de aardkorst, waar magma uit de aardmantel via spleten omhoogkomt; en in subductiezones, waar de ene schol onder de andere schuift.
Vulkanen in subductiezones vormen de grootste bedreiging voor de mens, zowel wegens het aantal uitbarstingen alsook omdat ze vaker in de buurt van bewoonde gebieden voorkomen. De Gordel van Vuur, een gebied rond de Grote Oceaan, is bezaaid met honderden van zulke vulkanen. Een klein aantal is ook te vinden op hotspots die niet op de grens van een aardschol liggen. De Hawaii-eilanden, de Azoren, de Galápagoseilanden en de Genootschapseilanden schijnen allemaal door vulkanische activiteit op hotspots te zijn ontstaan.
Feitelijk spelen vulkanen al heel lang een constructieve rol in de geschiedenis van de aarde. Volgens de website van een universiteit is wel „90% van alle continenten en zeebekkens door vulkanisme ontstaan”. Maar hoe komt het dat sommige uitbarstingen extreem hevig zijn?
Een uitbarsting begint met het opwellen van magma vanuit het hete binnenste van de aarde. Uit sommige vulkanen sijpelt gewoon lava weg, en die verplaatst zich zelden zo snel dat mensen erdoor worden overvallen. Maar andere vulkanen exploderen met meer kracht dan een atoombom! Bepalende factoren zijn onder andere de samenstelling en viscositeit van het gesmolten materiaal dat omhoogkomt en de hoeveelheid gassen en oververhit water in dat materiaal. Wanneer het magma in de buurt van het aardoppervlak komt, zetten het daarin opgesloten water en gas snel uit. Bij de juiste samenstelling van het magma ontstaat er een soortgelijk effect als wanneer frisdrank uit een net geopend blikje spuit.

De Kĭlauea-vulkaan in Hawaii
Kīlauea is een actieve vulkaan op het eiland Hawaï in het Hawaii Volcanoes National Park in de staat Hawaï. Het is een van de vijf schildvulkanen die samen het grootste eiland van Hawaï vormen. In het Hawaïaans betekent kīlauea “spuwen”, wat refereert aan de vele lava die de vulkaan voortbrengt. Momenteel is de vulkaan een van de actiefste en meest bezochte ter wereld. Kīlauea is de recentste van een lange lijn vulkanen die zijn ontstaan door de Hawaïaanse archipel, waar de Pacifische plaat over een hotspot schuift.
De vulkaan is opgebouwd door frequente lavastromen. Op de top van de vulkaan is een grote caldera met een diameter van ongeveer vijf kilometer. In deze caldera bevindt zich de Halemaumau-krater, waarin op dit moment een lavameer is. Naast de caldera zijn er een groot aantal kraters, waarvan Puʻu ʻŌʻō sinds 1983 actief is. (Zie Afb. 1 en 2)

Afb. 1 Gebied rondom de vulkaan op Hawaii.

Afb. 2 Vertikale doorsnede in het gebied van de vulkaan.

De vulkaankegel staat op de oostelijke riftzone van de vulkaan. De kegel spuwt sinds de uitbarsting op 3 januari 1983 continu lava, waardoor het de langst levende riftzone-uitbarsting van de laatste twee eeuwen is. Deze uitbarsting produceert lavastromen van elf tot twaalf kilometer en bestrijkt een gebied van 117 vierkante kilometer aan land. In de zee is door afkoelende lava al twee vierkante kilometer nieuw land ontstaan. De meeste lavastromen bereiken de kust van de Grote Oceaan. Ongeveer negentig procent van het oppervlak van de Kīlauea bestaat uit lavastromen van minder dan 1100 jaar oud en zeventig procent van het oppervlak is jonger dan zeshonderd jaar. Hieronder vind je vier recente interessante video’s over deze in de oceaan stromende lavastroom en het lavameer in de krater.

https://www.youtube.com/watch?v=888nbjvkNts
http://www.nu.nl/153224/video/lava-stroomt-uit-kilauea-vulkaan-in-hawaii.html
https://www.ad.nl/home/bijzondere-beelden-kilauea-vulkaan-hawaeniuml-stort-in~a5296954/
https://www.youtube.com/watch?v=zCnUM4xdt4U

Genesisverslag is niet in strijd met wetenschap.

Het inwendige van de aarde is gevuld met heet vloeibaar materiaal en de aardkost is in verhouding daarmee slechts dun. In het genesis verslag van de schepping staat over het begin van de aarde slechts: “In het begin schiep God de hemel en de aarde”. — Genesis 1:1 De bijbel vermeldt niet wanneer dat begin was. Bijbelgeleerden hebben daarom geen reden om wetenschappelijke berekeningen omtrent de ouderdom van de planeet te bekritiseren. Wetenschapsmensen schatten de ouderdom van sommige gesteenten op 3,5 miljard jaar, en voor de aarde zelf wordt een ouderdom van 4 tot 4,5 miljard jaar of meer aangegeven. De aarde zou, zoals wetenschappers beweren dus inderdaad miljarden jaren oud kunnen zijn.
Het kan inderdaad lange tijd geduurd hebben voordat de oorspronkelijke aarde voldoende afgekoeld was en de oppervlaktetemperatuur geschikt was voor bewoning door mens en dier. De zes scheppingsdagen hebben dus geen betrekking op het scheppen van de materie of het gesteente van de aarde, maar op het gereedmaken van de planeet als woonplaats voor de mens. De bijbel onthult niet of God op een van de andere planeten in het universum leven heeft geschapen. Astronomen hebben tot nu toe echter nog geen bewijzen gevonden van het bestaan van leven op een van deze planeten en zij kennen buiten de aarde geen planeet die momenteel in staat is menselijk leven te onderhouden.

Video | Geplaatst op door | Tags: , , ,

We zijn op een ‘wonderbare manier gemaakt’.

De natuur is rijk aan wonderen van schoonheid en ontwerp. Hoe zijn die tot bestaan gekomen? Volgens sommigen laat die vraag zich beantwoorden zonder dat er een intelligente Schepper aan te pas hoeft te komen. Anderen zijn van mening dat we de natuur nooit goed kunnen verklaren als we er al bij voorbaat van uitgaan dat er geen Schepper is. Ze vinden dat de levensvormen op aarde veel te gecompliceerd, te gevarieerd en misschien zelfs te wonderbaarlijk zijn om door toeval te zijn ontstaan. Volgens velen, onder wie ook een aantal wetenschappers, geven de bewijzen te kennen dat het universum een wijze, machtige en welwillende Meesterontwerper heeft gehad.
Koning David van het oude Israël bijvoorbeeld was ervan overtuigd dat een Maker lof verdient voor Zijn prachtige scheppingen. Hoewel David lang voor ons huidige wetenschappelijke tijdperk leefde, zag hij zich omringd door schitterende voorbeelden van Gods scheppingswerk. David hoefde maar naar zijn eigen lichaam te kijken om diep onder de indruk te zijn van Gods kwaliteiten als Schepper. „Ik loof u omdat ik op een ontzagwekkende en wonderbare manier ben gemaakt”, schreef hij. „Uw werken zijn wonderbaar, dat weet ik heel goed.” — Psalm 139:14.

Mijn gebeente was voor u niet verborgen toen ik in het geheim werd gemaakt, toen ik werd geweven in de diepten van de aarde” — Psalm 139:15. De oorspronkelijke cel deelde zich, en dat proces van celdeling bleef zich herhalen. Al gauw begonnen de cellen zich te differentiëren, dat wil zeggen, zich tot verschillende cellen te ontwikkelen: zenuwcellen, spiercellen, huidcellen, enzovoorts. Cellen van dezelfde soort groepeerden zich, om weefsels en vervolgens organen te vormen. Zo begon in de derde week na de conceptie je beendergestel zich te ontwikkelen. En toen je amper zeven weken oud en nog maar 2,5 centimeter lang was, bevonden vroege vormen van alle 206 botten die je als volwassene bezit zich al op hun plaats, hoewel ze nog niet verbeend of in hard bot veranderd waren.
Dat schitterende ontwikkelingsproces voltrok zich in de baarmoeder, voor het menselijk oog verborgen alsof het diep in de aarde plaatsvond.

Foto 1. De ontwikkeling van de baby is zorgvuldig gepland.

Veel van dat proces stelt mensen nog steeds voor een raadsel. Waardoor werden bijvoorbeeld specifieke genen in je cellen geactiveerd om het differentiatieproces op gang te brengen? Misschien komen wetenschappers daar uiteindelijk achter, maar zoals David vervolgens opmerkte, heeft onze Maker, Jehovah, het van het begin af aan volledig begrepen.
Uw ogen zagen mij zelfs als embryo. In uw boek waren alle delen ervan beschreven, de dagen dat ze werden gevormd, voordat ook maar één ervan bestond” — Psalm 139:16.       Je eerste cel bevatte de complete blauwdruk voor je hele lichaam. Aan de hand van die blauwdruk ontwikkelde je je in de negen maanden die je tot je geboorte in de baarmoeder verbleef en groeide je daarna in meer dan twintig jaar uit tot een volwassene. In die periode doorliep je lichaam heel wat verschillende stadia, die allemaal werden aangestuurd door de informatie die geprogrammeerd zat in die oorspronkelijke cel.
David wist niets van cellen en genen; hij had niet eens een microscoop. Maar hij onderscheidde terecht dat de ontwikkeling van zijn lichaam van zorgvuldige planning getuigde. David heeft misschien iets geweten van de manier waarop embryo’s zich ontwikkelen, zodat hij tot de logische conclusie kon komen dat elke stap volgens een reeds bestaand ontwerp en tijdschema moest plaatsvinden. In poëtische taal sprak hij over dat ontwerp alsof het „beschreven” stond in Gods „boek”.

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: ,

De benen van het paard.

 

Foto 1. Bij nader onderzoek blijken paardebenen heel bijzonder!

Een paard kan met een snelheid van wel 50 kilometer per uur galopperen. Hoewel dit veel van zijn bewegingsapparaat vergt, verbruikt hij naar verhouding maar weinig energie. Hoe kan dat? Het geheim zit hem in zijn benen.
Wat gebeurt er als een paard galoppeert? Als een been de grond raakt, wordt er energie opgeslagen in elastische spier-peescomplexen. Bij de afzet komt die energie weer vrij, ongeveer zoals dat bij een springveer gebeurt.
Daarnaast is het zo dat de benen van een galopperend paard met een hoge frequentie trillen, wat de pezen zou kunnen beschadigen. Maar de beenspieren fungeren als schokdempers. Onderzoekers noemen dit een staaltje van „geavanceerd spier-peesontwerp” waaraan het paard zijn wendbaarheid en kracht te danken heeft.
Wetenschappers proberen het ontwerp van paardenbenen na te bootsen in robots met vier poten. Maar volgens het Biomimetic Robotics Laboratory van het MIT (Massachusetts Institute of Technology) is het ontwerp zo ingewikkeld dat dit met de huidige materialen en kennis nog niet zo eenvoudig is.
Wat denk je? Is de structuur van de benen van het paard door evolutie ontstaan of is die ontworpen?

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , ,

Overtuigende bewijzen door gezond te redeneren.

Om van iets overtuigd te raken, moeten wij bewijzen of deugdelijk bewijsmateriaal voorgelegd krijgen. „Geloof is zeker weten dat waar je op hoopt uitkomt. Het is het overtuigend bewijs dat wat je niet ziet toch bestaat”, schreef een geïnspireerde bijbelschrijver. — Hebr. 11:1, Nieuwewereldvertaling.
In het oorspronkelijke Grieks betekent het woord voor „bewijs” „een bewijs, waardoor iets bewezen of getoetst wordt”. Het woord werd door schrijvers uit die tijd gebruikt om te verwijzen naar bewijs bij rechtszaken. Een overtuigend bewijs zou het overleggen van feiten vereisen. Alleen gevoelens zijn dan niet voldoende. Wie zou er nu naar een rechtbank gaan en zeggen: „Ik heb het gevoel” dat de beklaagde dit of dat deed? Nee , je zou bewijzen, overtuigend bewijsmateriaal, moeten overleggen.
Hetzelfde geldt voor geloof in God. Dus, wat voor bewijs of bewijsmateriaal is er beschikbaar dat God moet bestaan?

Deugdelijke wetenschappelijke logica
„Uit niets ontstaat er niets”, luidt een wetenschappelijk en logisch axioma. Wiskundig gesteld: 1000 maal nul is nog steeds nul! Zelfs een kind beseft dit al. Als het zijn spaarvarken pakt, er geen geld in doet en het verstopt, en als er dagenlang, zelfs maandenlang, niemand aankomt, wat vindt hij dan als hij het te voorschijn haalt? Nog steeds geen geld. Materie verschijnt niet spontaan. Het komt niet zomaar „opduiken”.
Toch is er een overvloed aan materie in de hemellichamen aan het met sterren bezaaide uitspansel. Waar kwamen die allemaal vandaan? Logischerwijs konden ze niet uit het niets ontstaan. Dus moet er altijd iets bestaan hebben waaruit al deze dingen tot bestaan konden komen. Dat „iets” moet eeuwig zijn.
In 1977 zei Jayant Narlikar, een wetenschapsman op het gebied van de kosmologie (het bestuderen van de oorsprong en de ontwikkeling van het heelal), dat de meest fundamentele vraag in de kosmologie is: „Waar is de materie die wij, om ons heen zien, in eerste instantie vandaan gekomen?” Het heelal in het begin van zijn ontstaan vergelijkend met een zeer compact „kosmisch ei” dat dan zou zijn geëxplodeerd, zegt de biochemicus Isaac Asimov: „Astronomen zullen gegarandeerd vragen: Wat was er vóór het kosmische ei? Waar kwam dat vandaan?”
In zijn poging om aan te tonen dat de sterren uit dichte stofwolken zijn ontstaan, kwam de astronoom Fred Hoyle op een ander dood spoor terecht. Hij zei: „Deze beide elementen [waaruit het stof bestaat] worden in sterren geproduceerd . . . Maar hoe ging dit in z’n werk, als we geen sterren kunnen hebben voordat er eerst stof was? Wat was er het eerst: de kip of het ei?”
Tegenwoordig is de grote meerderheid van geleerden het eens met de Tsjechische astrofysicus Josip Kleczek, die in The Universe zei: „De meeste en mogelijk alle elementaire deeltjes kunnen gevormd zijn door het materialiseren van energie.” Daarbij verwees hij naar Einsteins beroemde formule E=mc2 (energie is gelijk aan de massa maal het kwadraat van de lichtsnelheid), die aantoont dat materie voortgebracht kan worden door een enorm grote energiebron. Wetenschappelijk gesproken is het dus mogelijk dat materie door een bron van „intense energie” kan worden voortgebracht. „Maar”, klaagde een vooraanstaande fysicus, „waar de energie vandaan kwam weten wij niet.”

Dus welke logische conclusie kunnen we trekken? Eenvoudigweg deze: Dat een bron van „intense energie” dat eeuwige „iets” geweest moet zijn waaruit dit stoffelijke universum is ontstaan. Deze conclusie wordt ondersteund door de grondig geteste „wet van behoud van massa en energie”, die zegt dat energie en massa niet gemaakt noch vernietigd kunnen worden, maar louter van de een in de ander kunnen overgaan. De wetenschap erkent dus dat het stoffelijke universum uit een eeuwige bron van energie ontstaan zou kunnen zijn. En weet je wat nu zo opmerkelijk is? Door deugdelijke wetenschappelijke logica worden wij tot dezelfde conclusie gebracht als de bijbel reeds meer dan 2700 jaar geleden verschafte met deze wetenschappelijk nauwkeurige verklaring: „Sla je ogen op naar de hemel en kijk. Wie heeft deze dingen geschapen? Het is degene die ze als een leger leidt naar hun aantal. Hij roept ze allemaal bij naam . . . Dankzij zijn enorme dynamische energie en ontzagwekkende kracht, ontbreekt er niet één.” — Jes. 40:26.

Kan het alleen maar toeval zijn geweest?
Geleerden hebben, door het universum zorgvuldig te onderzoeken, bewijzen gezien van een precisie als van een machine. Hemellichamen gehoorzamen wetten die zo nauwkeurig zijn dat geleerden jaren van tevoren bepaalde gebeurtenissen aan de hemel kunnen voorspellen. Bovendien worden enkele van onze meest precieze uurwerken met de sterren gelijkgezet.
Er worden hoeveelheden materie waargenomen waarin een zeer hoge mate van ordening bestaat. Denk bijvoorbeeld maar aan het periodiek systeem van de elementen. Maar dit is vooral waar met betrekking tot de ingewikkelde systemen waaruit, levende organismen opgebouwd zijn. Zelfs de „bouwstenen van het leven”, de eiwitmoleculen, vertonen verbazend ingewikkelde rangschikkingen van atomen.
Hoe kwam deze precisie en ingewikkeldheid tot bestaan? Is dit het resultaat van „blind toeval”, dat miljarden en nog eens miljarden jaren aan het werk is geweest?

Afb.1  Er verschijnt geen zinnig boek ook als de apen heel lang zouden blijven typen.

Sommige vooraanstaande geleerden opperden de gedachte dat als een groep apen maar lang genoeg in het wilde weg op schrijfmachines mochten hameren, na verloop van tijd — misschien miljarden jaren — ze gewoon door toeval een boek zouden voortbrengen zoals Tolstoj’s Oorlog en Vrede. De geleerden redeneerden dus dat als er maar genoeg tijd zou zijn, deze ingewikkelde wereld geleidelijk door willekeurig toeval voortgebracht zou worden.
Maar, zoals een andere onderzoeker op merkte, „er zou iemand nodig zijn die herkent wanneer ze [de apen] hun werk klaar hadden. . . . en hoe lang de apen er vermoedelijk over zouden doen zou juist afhangen van de manier waarop er geselecteerd werd”. Ja, een intelligent persoon die het boek kent, moet erbij zijn om datgene wat door de apen geproduceerd is te selecteren en tot het meesterwerk te rangschikken. Zonder iemand die selecteert zouden de apen in werkelijkheid nooit het boek voortbrengen. Op z’n hoogst zouden hun krachtsinspanningen resulteren in een mengelmoes van letters of louter regels vol onsamenhangende of gedeeltelijke woorden.
Blind toeval”, zegt het boek The Life Puzzle, „is een creatief heerschap. . . . Hij is echter zeer beperkt. Eenvoudig samengestelde dingen kan hij met het grootste gemak maken . . . maar als de mate van organisatie toeneemt, brengt hij er al gauw niets meer van terecht. En een lange tijd wachten of enorme hoeveelheden materiaal gebruiken, helpt niet veel, zoals we bemerkten.”

Voorbeeld van opgeworpen blokken.
Zelfs kinderen weten dat zij met hun blokkendoos geen „huis” kunnen bouwen door de blokken alleen maar in de lucht te gooien, in de hoop dat ze toevallig een „huis” zullen vormen. Het is waar dat bij een bepaalde worp twee of drie blokken misschien op elkaar zullen blijven liggen. (Zie Foto 3)

Afb. 3 Omhoog geworpen blokken zullen niet toevallig een huis vormen.

Maar welke kans bestaat er dat er een geordend „huis” wordt gebouwd? Tenzij het kind de paar blokken die bij toeval op elkaar bleven liggen beschermt, zouden deze toch bij de volgende worp weer uit elkaar kunnen vallen. Iemand zal iets met de blokken moeten doen om een geordend, samengesteld „huis” voort te brengen.
Daarom zijn de geleerden er door hun eigen bevindingen toe gedwongen „Blind toeval” uit te schakelen als een factor die verantwoordelijk is voor de hoge graad van organisatie die op aarde en in het universum zichtbaar is.

Zou het dan misschien door ‘natuurlijke selectie’ kunnen zijn geleid?
In 1859 stelde Charles Darwin dat „natuurlijke selectie” de leidende, selecterende kracht was die de resultaten van blind toeval kon rangschikken en uit de chaos orde kon scheppen. Natuurlijke selectie is naar men aanneemt een proces waardoor alleen „goede” (gunstige) ontwerpen of organismen (planten en dieren) die speciaal geschikt voor hun omgeving zijn, overleven, en daardoor het „goede” ontwerp aan hun nageslacht doorgeven, geleidelijk „evoluerend” tot meer ingewikkelde levensvormen.
Nadat de evolutionist C. F. A. Pantin, vroeger professor in de zoölogie aan de Universiteit van Cambridge, in Engeland, de vele unieke voorwaarden had beschreven die leven op aarde mogelijk maken, gaf hij toch toe dat „de werking van natuurlijke selectie geen verklaring vormde voor al de bijzondere kenmerken in de stoffelijke wereld”.
Wat voor soort „bijzondere kenmerken”? Wel, de zoöloog W. H. Thorpe kenschetste een bepaald kenmerk als „een van de meest verrassende en verontrustende schokken voor de evolutietheorie die er de laatste tijd zijn geweest”. Het ging over de ongelofelijke ingewikkeldheid van het gen — de microscopisch kleine eenheid in een levende cel die vaststelt hoe die bepaalde plant of dat bepaalde dier zal worden. Genen zijn inderdaad ingewikkeld! Net als miniatuur-computers slaan ze informatie op en geven instructies door aan de cel. Als al deze informatie in standaarddrukletters werd omgezet, zou dit een encyclopedie van ongeveer 1000 delen vullen!

Afb. 2 De kans dat een complex gen door toeval zou kunnen ontstaan is ongelooflijk klein.

Hoeveel kans zou er bestaan dat een ingewikkeld gen door natuurlijke selectie en „toevallige mutaties” over een tijdsverloop van miljarden jaren tot bestaan zou komen? „De kans dat er in dat tijdsbestek een juist DNA-molecule voortgebracht zou worden, is dan nog steeds onvoorstelbaar klein (1 op de 10 tot de macht 415)”, schrijft de bioloog Frank B. Salisbury in het wetenschappelijke tijdschrift Nature. „Onvoorstelbaar klein”! Een kans van één op 1 met 415 nullen erachter!

Hoewel Salisbury in evolutie door natuurlijke selectie gelooft, bracht de onmogelijkheid dat zó iets zou gebeuren hem er niettemin toe te concluderen: „Afzonderlijke schepping of een geleide evolutie zou het probleem van de ingewikkeldheid van het gen oplossen.”

Konklusie
Wat kunnen we opmaken uit het voorgaande? Dat er een oorspronkelijke Bron van energie moet hebben geleefd om leiding te verschaffen toen de energie waarover hij beschikte, werd gebruikt om de stoffelijke wereld om ons heen te scheppen. In het laatste bijbelboek Openbaring wordt de identiteit van deze Bron aan ons duidelijk gemaakt door 24 hemelse schepselen die uitroepen: “Jehovah, onze God, u bent het waard de lof en de eer en de kracht te ontvangen, want u hebt alle dingen geschapen en dankzij uw wil zijn ze tot bestaan gekomen en werden ze geschapen.” — Openbaring 4:11

Geplaatst in Evolutie, Intelligent Design, Onderwijs over Intelligent Design

Betere vullingen dankzij mosselen.

Foto 1. Door mosselen te bestuderen vonden onderzoekers een sterker bindingsmiddel.

Onder deze titel schreef Naomi Jansen in Kijk een interessant artikel over een van mosselen afgekeken bindmiddel cathechol. Onderzoekers van het UCSB Marine Science Institute zochten een materiaal dat én stevig is én lang mee gaat zonder te scheuren. Ze kwamen uit bij de mossel. Het kan worden gebruikt als koppelingsmiddel tussen de vulling en de tand. De kleefkracht van dit nieuw gevonden bindmiddel is tien keer zo hoog en de taaiheid is 50 procent hoger dan het gebruikelijke bindmiddel silaan. Het artikel sprak mij zo aan, omdat juist deze week weer een stuk van mijn kies afbrak. Het onderzoek is nog niet helemaal voltooid, maar er is wel al bewezen dat het middel zal werken en misschien maakt jouw tandarts er over een paar jaar ook wel gebruik van.

https://www.kijkmagazine.nl/mens/betere-vullingen-dankzij-mossel/

Geplaatst in Intelligent Design, Natuur, scheikunde, Zeedieren | Tags: ,

Heusden (vestingstad)

Tijdens onze vakantie brachten mijn echtgenote en ik een bezoek aan het gerestaureerde vestingstadje Heusden , gelegen aan de Bergsche Maas in de provincie Noord Brabant. (Foto 1)

De stad telt ongeveer 1500 inwoners en is omgeven met grachten en aarden vestingswerken. Tijdens de Tachtigjarige oorlog (1568 – 1648) werden steden nog verdedigd door dikke stenen muren, maar die konden geen weerstand bieden aan modern vuurgeschut. De nederlandse manier om een vesting te bouwen, waarbij onder andere een gracht en twee aarden wallen werden aangelegd, bleek een goed en goedkoop alternatief. Deze manier om een stad tegen de vijand te verdedigen, ontworpen door Nederlandse ingenieurs zoals Simon Stevin en Adriaen Anthonisz, werd later ook bij diverse steden in het buitenland toegepast. Op foto 2 zien we onder meer de doorsnede van de onderwal, die verdedigers op de erachter gelegen weg moet beschermen en de oplopende hoger gelegen hoofdwal, waarvanaf de foto werd genomen.

Vanaf die wal werd de belegeraar met kanonnen bestookt. (Zie Foto 3)

Diverse straten in het stadje zijn versierd met afbeeldingen van het wapen van Heusden, waarop een rad met zes spaken is afgebeeld. (Foto 4) Dit rad verwijst vermoedelijk naar het spinnewiel van Catharina van Alexandrië. In de Middeleeuwen was zij een van de populairste ‘heiligen’. Zij werd onder meer aangeroepen als beschermster tegen de pest en ter voorkoming van problemen tijdens een bevalling.

Heusden heeft ook een leuk haventje met een heuse ophaalbrug en een windmolen. (Foto 5)

In het stadje vind je ook ludieke geveltjes (Foto 6) en sommige bewoners hebben hun huis heel fraai met bloeiende planten versierd (Foto 7)

Als je na de rondwandeling in het stadje dan trek hebt gekregen, kun je uitstekend terecht bij De Pannenkoekenbakker  op het marktpleintje in het centrum. Mijn echtgenote koos voor een zoete pannekoek met kersen en ik koos voor een hartige pannekoek met ham, kaas en champignons. (Foto 8) Dit leuke stadje is dus echt een bezoekje waard.

Geplaatst in Fotografie, Reizen | Tags: ,