Vervolg op microgroenten

Hieronder nog enkele aanvullingen op mijn recent artikel over het zelf kweken van microgroenten (engels “microgreens”)

Zijn ze gezond? Ja! Op de site van Voedingsdomein (https://www.voedingsdomein.nl/kiemen-gezond-lekker-veelzijdig/) las ik:
Waarom zijn kiemen gezond?
Tijdens het kiemen van zaden ontspruit er een nieuw plantje. De zaden waaruit dit plantje ontkiemt, bevatten de nodige energie waardoor het plantje kan groeien. Tijdens het kiemen, waarbij verschillende processen plaatsvinden, komen tal van enzymen vrij en stijgt de voedingswaarde; zowel die van het zaad zelf als van het plantje. Hierdoor bevatten kiemen (ook wel kiemgroenten genoemd) tal van gezonde voedingsstoffen zoals eiwitten, voedingsvezels, vitaminen (vitamine A, B1, B2, B3, B5, B6, foliumzuur, B12, C, E en K) en ijzer, fosfor, magnesium en selenium in een hooggeconcentreerde vorm. De concentraties en soort voedingsstoffen variëren per kiemgroente.
Naast de hoge voedingswaarde zijn de meeste kiemgroenten rijk aan antioxidanten die kunnen zorgen voor (cel)beschermende effecten. Zo is bijvoorbeeld aangetoond dat broccolikers bij diabetes type 2 oxidatieve stress kan verminderen en een positief effect op het cholesterolgehalte heeft. Diezelfde kiemgroente lijkt ook het maagslijmvlies te kunnen beschermen tegen schadelijke bacteriën zoals de Heliobacter Pylori die verantwoordelijk is voor het ontstaan van o.a. gastritis (ontsteking van het maagslijmvlies).

Foto 1. Beeld uit de Video


Welke microgroenten kun je zoal telen en hoe lang duurt dat dan? Deze engelstalige video toont het:

https://www.youtube.com/watch?v=TYxE3anRT2Q

Advertenties
Geplaatst in Planten

Bezoek aan festival “Lepeltje-lepeltje” te Amersfoort.

Bij “Lepeltje-lepeltje” denk ik persoonlijk niet aan een festival met muziek en lekkere hapjes, maar toch namen mijn vrouw en ik op de tweede pinksterdag de moeite om dat festival, dat voor de vijfde keer in Amersfoort werd gehouden, eens te bezoeken. Hier zie je ons bij het NS-station.

Foto 1. Met partner voor het NS-station.


“Lepeltje-lepeltje” werd in een park gehouden. Veel verrijdbare eet-en drinkstalletjes en ook een deel met marktkramen. Voor kinderen was er een speciale ruimte ingericht met veel opblaasbare figuren en mogelijkheden om te spelen.

Foto 2. Gehouden in een park.


De toegang was gratis, maar de betaling van de etenswaren diende met munten te gebeuren die je voor 2,75 euro per stuk op verschillende plekken kon aanschaffen. Voor slechts 1 munt kon je dan een “twisted patato” (een gefrituurde aardappelkrul op een spies) kopen zoals je hier ziet.

Foto 3. Voor een munt koop je een “twisted patato”-spies.


Ook kon je er gebakken insecten eten, maar daar hebben wij ons maar niet aan gewaagd. Wij kochten voor 2 munten een zakje patat, gemaakt van ongeschilde aardappelen met heerlijke truffelmayonaise. Het ijsje smaakte daarna ook voortreffelijk.

Foto 4. Mijn vrouw geniet van haar ijsje.


Voor het muzikale gedeelte was er onder meer een dj op een brandweerauto. Een meisje danste daar enthousiast op het ritme van de muziek, maar de eentonige beat kon mij, eerlijk gezegd, niet zo bekoren.

Foto 5. De dj draaide eentonige muziek.


Het was leuk om er een paar uur rond te kijken, maar toen hielden we het ook wel weer voor gezien.

Geplaatst in Reizen | Tags: , ,

Microgroente laten groeien in je eigen keuken of garage.

Deze week vond ik een video waarin vlogger John van http://www.growingyourgreens.com/ een bezoek brengt aan City-Hydro in Baltimore. In ca. 1 uur legt John op enthousiaste manier uit hoe ook jij zelf thuis je groenten kunt laten groeien. Enkele voordelen zijn. Deze methode vereist weinig ruimte. Je hebt er geen tractor voor nodig en hoeft er geen kuilen voor te graven. Zoals Foto 1 laat zien zou je dat zelfs in je keuken kunnen doen. Maar als je het wat beter wilt aanpakken of je microgroente zelfs aan restaurants wilt verkopen dan laten de foto’s 2 t/m 9 hieronder zien hoe je de professionele installatie daarvoor bouwt en tewerk gaat bij het kweken.
Voor meer inlichtingen kun je de 1 uur durende uitgebreide video bekijken:
https://www.youtube.com/watch?v=fO9Q2bnQvLo

Poster over aanleg van microgroentetuin.

Geplaatst in hobby, Planten, Wetenschap | Tags: , , , ,

Bijzondere dieren bekijken.

In een wereld waar natuurgebieden kleiner worden en een steeds groter deel van de bevolking in steden woont, zijn dierentuinen voor veel mensen de makkelijkste manier geworden om kennis te maken met wilde dieren. Als bezoeker heb je de gelegenheid enkele van de mooiste en indrukwekkendste dieren ter wereld in een redelijk natuurlijke setting te bekijken. Tegenwoordig zitten gevaarlijke dieren meestal niet meer achter tralies maar in openluchtverblijven met een gracht eromheen.

Foto 1. Olifantengroep in dierentuin Emmen Dr.

Voor-en tegenstanders.
Sommige dierenactivisten hebben er moeite mee dat dieren uit hun natuurlijke omgeving worden gehaald en in een onnatuurlijke leefomgeving worden opgesloten. Ze zeggen dat een dierentuin de dieren in hun bewegingsvrijheid beperkt en hun instinctieve gedrag verstoort.
Als reactie op deze kritiek zeggen dierentuinen dat ze een belangrijke rol spelen in natuurbehoud en educatie. Jaime Rull van dierenpark Faunia in Madrid zegt: „Ons doel is mensen respect bij te brengen voor dieren. We willen dat onze bezoekers gaan inzien hoe belangrijk het beschermen van de leefomgeving van dieren is voor hun voortbestaan.” Uit sommige onderzoeken is gebleken dat een goede informatievoorziening in dierentuinen daar inderdaad toe bijdraagt.
Veel dierentuinen houden niet alleen dieren om die aan het publiek te laten zien, maar proberen ook bedreigde dieren te fokken in de hoop die uiteindelijk in de natuur te kunnen uitzetten.
Een belangrijke oorzaak van het uitsterven van diersoorten is dat hun leefgebieden verdwijnen. Dierentuinen doen actief aan fondsenwerving voor het behoud van dieren en werken rechtstreeks samen met wildreservaten in tropische landen.
Kennismaken met de natuur
De meeste kinderen zijn van nature al geïnteresseerd in dieren, dus met het hele gezin naar de dierentuin gaan kan voor ouders een mooie gelegenheid zijn om hun kinderen meer over Gods schepping te leren.
Vanaf het allereerste begin hebben mensen veel belangstelling gehad voor de dierenwereld. Het is goed om die interesse bij kinderen te stimuleren, want de natuur geeft ons inzicht in de persoonlijkheid van de Schepper. Een bezoek aan een dierentuin kan ons ook meer respect bijbrengen voor de prachtige dieren die op onze kwetsbare planeet wonen.
Laten we eens een paar bijzondere dieren bekijken.

Foto 2. Olifant met haar kalf in een Duitse dierentuin.


Foto 2.
Olifanten behoren tot de intelligentste dieren. Men zegt weleens dat iemand een olifantengeheugen heeft, en terecht, want het geheugen van een olifant is uitstekend.

Foto 3. Witte neushoorn met haar jong.


Foto 3.
Dit dier is niet lichter van kleur dan de zwarte neushoorn. De witte neushoorn dankt zijn naam aan een verkeerde vertaling door de Engelsen van het Afrikaanse wyd, dat “wijd, breed” betekent en niet “wit”. Wijd slaat op de lippen, die bij de witte neushoorn inderdaad breed zijn, terwijl de lippen van de zwarte neushoorn eerder puntig zijn. Deze lippen gebruikt de witte neushoorn om te grazen, terwijl de puntige lip van de zwarte neushoorn hem beter in staat stelt om bladeren en twijgen te plukken. De dieren worden bedreigd en gedood voor hun hoorns. In Europa hebben bendes die op zoek waren naar de hoorns ingebroken bij musea en veilinghuizen. Er wordt zelfs gedacht dat neushoorns in Europese dierentuinen gevaar lopen.

Foto 4. Syberische tijgerwelp.


De Syberische tijger komt in het wild nauwelijks nog voor: in 2011 werd de populatie geschat op circa 500 exemplaren.
De Siberische tijger leeft in zeer koude omstandigheden. Hij bezit een dichtere wintervacht met lange haren, die lichter is (geel) dan die van andere tijgers (oranjerood.) Ook heeft hij een vetlaag langs zijn flanken en zijn buik van zo’n 5 cm dik. Dit beschermt hem tegen de ijzige wind en temperaturen van soms wel -45 °C.

Foto 5. Arabische spiesbok.

Gered van de ondergang.
De Arabische spiesbok of oryx is een geharde woestijnantilope. De lange, dunne, rechte hoorns worden 38 tot 68 centimeter lang. De Arabische oryx is de kleinste oryxsoort. Hij heeft een schofthoogte van 81 tot 102 centimeter en een gewicht van 65 tot 75 kilogram. In 1972 werd de laatste Arabische spiesbok die in het wild leefde door jagers gedood. Gelukkig was, om uitsterven te voorkomen, in 1962 door de Fauna and Flora Preservation Society en het Wereld Natuur Fonds “Operatie Oryx” opgestart. Drie wilde oryxen, twee mannetjes en een vrouwtje, werden gevangen en overgevlogen naar de dierentuin van Phoenix, Arizona. Samen met enkele vrouwtjes uit andere dierentuinen werd een kudde samengesteld. Deze plantte zich succesvol voort. Nakomelingen van deze kudde werden verspreid over dierentuinen in de hele wereld, en samen vormden ze een wereldwijd fokprogramma. Inmiddels zwerven er in een aantal beschermde gebieden op het Arabisch Schiereiland weer spiesbokken rond. Helaas kunnen dierentuinen niet alle bedreigde dieren met fokprogramma’s redden. Daarom is het goed om onze kinderen reeds jong respect voor alles wat leeft bij te brengen.

Geplaatst in Landdieren, Natuur, zoogdieren | Tags: , , ,

Hoe de Titusboog in Rome in verband staat met Jezus profetie over Jeruzalem.

Midden in Rome staat een triomfboog waar bezoekers van over de hele wereld naartoe komen. Deze ter ere van de Romeinse keizer Titus gebouwde boog (Zie Foto 1) is een stille getuige van een nauwkeurige voorspelling of profetie. In uitgave nr. 2 2018 van het door Jehovah’s Getuigen uitgegeven tijdschrift De Wachttoren vond ik een mooie uitleg, die ik hieronder voor je heb samengevat.

Foto 1. Op de binnenzijde van de Titusboog zijn aan beide zijden reliefs aangebracht.

De voorspelling over Jeruzalem en haar tempel.
De profetie werd 37 jaar tevoren door Jezus Christus uitgesproken in het jaar 33 n. Chr.. De Joden hadden een afkeer van de Romeinen en hoopten dat een politieke messias de Romeinen zou verdrijven. Maar in 33 zei Jezus Christus dat Jeruzalem een grote ramp te wachten stond.
Hij zei: ‘Er komt een tijd dat je vijanden een belegeringswal van puntige palen om je heen zullen bouwen. Ze zullen je omsingelen en je van alle kanten belegeren. Ze zullen je met de grond gelijkmaken en je kinderen verpletteren. Ze zullen in jou geen steen op de andere laten’ (Lukas 19:43, 44).
Jezus’volgelingen begrepen niet wat hij bedoelde. Twee dagen later, toen ze naar de tempel van Jeruzalem keken, riep een van hen uit: ‘Meester, kijk eens! Wat een prachtige stenen en gebouwen!’ De tempel was inderdaad een indrukwekkend gebouw, maar toch antwoordde Jezus: : ‘Er komt een tijd dat alles wat jullie hier zien, afgebroken zal worden. Niet één steen zal op de andere blijven’ (Markus 13:1; Lukas 21:6).

De vernietiging van Jeruzalem.
In het jaar 66, toen de Romeinse procurator van Judea, Gessius Florus, een groot geldbedrag uit de schatkist van de heilige tempel nam, kwamen de woedende Joden in opstand. Joodse rebellen drongen Jeruzalem binnen, slachtten het plaatselijke Romeinse garnizoen af en verklaarden zich onafhankelijk van Rome.
Daarna trokken verschillende Romeinse legers richting Jeruzalem om de opstandige joden weer onder de duim te krijgen. In 66 waren het de Romeinse soldaten onder Cestius Gallus en in het jaar 67 trok Rome opnieuw tegen Judea op onder aanvoering van generaal Vespasianus en zijn zoon Titus. Maar kort na de dood van keizer Nero in het jaar 68 keerde Vespasianus terug naar Rome om de troon te bestijgen en liet hij de strijd tegen Judea over aan zijn zoon Titus met een leger van zo’n 60.000 soldaten.
In juni 70 gaf Titus zijn soldaten het bevel om in Judea bomen te kappen om die te gebruiken voor de bouw van een 7 kilometer lange muur van puntige palen om Jeruzalem heen. Tegen de maand september hadden de Romeinen de stad en de tempel geplunderd, in de as gelegd en steen voor steen omvergehaald, zoals Jezus eerder had voorspeld (Lukas 19:43, 44). Volgens een voorzichtige schatting ‘kwamen er in Jeruzalem en de rest van het land tussen een kwart miljoen en een half miljoen mensen om’. Jezus’ profetie was nauwkeurig uitgekomen!

Een indrukwekkende triomftocht.
In 71 keerde Titus terug naar Italië en kreeg een onvergetelijk welkom van de inwoners van Rome. De hele stad liep uit voor een van de grootste triomftochten die ooit in de hoofdstad waren gehouden. De mensen waren onder de indruk van de rijkdom die tijdens de tocht door de straten van Rome werd getoond: veroverde vaartuigen, enorme praalwagens met afbeeldingen van de strijd en geplunderde voorwerpen uit de tempel van Jeruzalem. In 79 volgde Titus zijn vader Vespasianus als keizer op. Maar slechts twee jaar later stierf hij onverwachts. Zijn broer Domitianus volgde hem op en liet onmiddellijk ter ere van Titus een triomfboog bouwen. Op onderstaande tijdbalk zijn de diverse gebeurtenissen aangegeven. (Foto 2)

Foto 2. Tijdbalk

De boog in deze tijd.
In deze tijd komen elk jaar honderdduizenden mensen naar het Forum Romanum om de Boog van Titus te bewonderen. Tot de in triomf meegevoerde voorwerpen die als buit uit de tempel van Jeruzalem werden meegenomen behoren de gouden zevenarmige kandelaar, de gouden tafel voor de toonbroden en talenten goud. (Zie Foto 3)

Foto 3. Romeinen voeren voorwerpen uit de tempel van Jeruzalem in triomf mee.


Sommigen bezien de boog als een prachtig kunstwerk, anderen als een eerbetoon aan het Romeinse keizerrijk en weer anderen als een monument ter herdenking van de verwoesting van Jeruzalem en de tempel. Maar iemand die de Bijbel goed leest weet dat de Boog van Titus een nog grotere betekenis heeft. De boog is een stille getuige die bevestigt dat Bijbelse profetieën betrouwbaar en nauwkeurig zijn en dat ze afkomstig zijn van God (2 Petrus 1:19-21).

Onderzoek naar de 3D-vormen en kleuren van het relief.
Het artikel “Ware kleuren: digitale reconstructie herstelt de originele schittering van de Titusboog” door Steven Fine, Peter J. Schertz en Donald H. Sanders in de uitgave mei / juni 2017 van Biblical Archaeology Review beschrijft het digitaal scannen en het onderzoek dat in 2012 werd uitgevoerd op het relief van de beroemde Romeinse triomftocht boog. Hieronder de exclusieve video die toont hoe dit onderzoek werd gedaan.
Op Foto 4 zie je een afbeelding van het ingekleurde resultaat.

ingekleurd relief titusboog
De video over het onderzoek: https://www.youtube.com/watch?v=TX9Qxqy1UIk

Meer interessante artikelen vind je op onderstaande site:

https://www.jw.org/nl/publicaties/tijdschriften/

Geplaatst in Geschiedenis, Reizen | Tags: ,

Oogvlekken bij vlinders.

Foto 1 Poster met vlinders.

Geplaatst in Uncategorized

De Grote Miereneter.

Hoewel er diverse soorten miereneters zijn, richt ik mij nu specifiek op de yoeroemi of grote miereneter. De yoeroemi heeft een logge tred, maar als hij zich moet verdedigen, gaat hij rechtop staan en zal hij een aanvaller met zijn krachtige voorpoten „omarmen” net als een beer.
De naam yoeroemi komt uit het Guaraní, een taal die in het noordoosten van Argentinië en in aangrenzende landen wordt gesproken, en betekent „kleine mond”. De naam is heel passend omdat zijn snuit een vrij kleine opening heeft, hoewel zijn kaken over de hele lengte van zijn kop lopen. De lange, buisvormige snuit is een van de eerste kenmerken die een waarnemer opvallen. De yoeroemi heeft ook een lange, ruige staart, die soms bijna rechtop staat. Bij zijn staart wordt zijn dikke vacht lang en donzig waardoor hij er veel lijviger uitziet dan hij eigenlijk is. Ondanks zijn opvallende uiterlijk is zijn lichaam toch maar ongeveer zo groot als dat van een Duitse herdershond. Een volwassen yoeroemi kan 25 kilo wegen. Maar hij kan een lengte bereiken van 1,8 meter of langer, gemeten vanaf zijn snuit tot aan het puntje van zijn staart. (Foto 1)

Foto 1. Grote Miereneter.

De yoeroemi leidt een eenzaam, zwervend bestaan, voornamelijk in de moerassige savannen van Zuid-Amerika. Bij dat werelddeel denkt men vaak aan dichtbegroeide regenwouden en weelderige vegetatie. Maar er zijn ook grote uitgestrekte vlakten met droog grasland, bezaaid met palmbosjes en heuvels met doornachtige vegetatie. De grond van deze gebieden is rijk aan verteerd plantenmateriaal en is ideaal voor termieten. Hier bouwen de insecten hun wolkenkrabbers van aarde en speeksel — een combinatie die een ijzersterke constructie oplevert. Deze hechte structuren kunnen een hoogte bereiken van bijna twee meter.
Te midden van deze overvloed aan insecten treffen we de yoeroemi aan, die gespecialiseerd is in het eten van deze beestjes. Zijn wetenschappelijke naam Myrmecophaga tridactyla vestigt dan ook ten eerste de aandacht op zijn eetgewoonten (miereneter) en ten tweede op het feit dat drie van de vier tenen aan elke voorpoot voorzien zijn van vervaarlijke, haakachtige klauwen. De Enciclopedia Salvat de la fauna vermeldt: „De klauwen dienen voor de jacht op voedsel maar ook ter verdediging: wanneer de miereneter wordt aangevallen gebruikt hij ze als geslepen stiletto’s waarmee hij, door zich vaardig en bekwaam op zijn achterpoten te verheffen, ernstige verwondingen kan toebrengen en zelfs jaguars op de vlucht kan laten slaan.”

Hoe eet de yoeroemi?
De yoeroemi heeft geen tanden. Dat vormt echter geen belemmering, want hij heeft bijzondere hulpmiddelen om aan zijn voeding te komen. Ten eerste heeft hij een uitstekend reukvermogen — veertig keer scherper dan dat van de mens — waarmee hij voedsel kan traceren. Verder gebruikt hij zijn voorpoten, met klauwen die wel tien centimeter lang kunnen worden, om in de aarden bunkers naar insecten, larven of eitjes te graven. Hierna reikt hij met zijn dunne, 45 centimeter lange tong in de verborgen insectengangen. (Foto 2)

Foto 2. De Grote Miereneter heeft een 45cm lange tong.

De extra grote speekselklieren van de yoeroemi scheiden kleverig speeksel af om zijn tong vochtig en plakkerig te houden. Mieren of termieten blijven aan zijn tong kleven en worden met het terugtrekken van de tong meegesleurd, de mond in. Maar alleen het doorslikken van die beestjes is niet voldoende. Hij moet ze ook verteren. Het is interessant dat hij sterke maagspieren heeft die de insecten fijnwrijven.

Foto 3. Gedurende een groot deel van het eerste levensjaar van een miereneter rijdt een jonge miereneter mee op de rug van zijn moeder.

Natuurfotograaf betrapt op het in scene zetten van een foto.
Toen ik voor dit artikel bijpassende illustraties zocht stuitte ik ook op onderstaande foto, waarop een hongerige miereneter ‘snachts naar een termietenheuvel sluipt om zich aan de insecten tegoed te doen. De Braziliaanse fotograaf Marcio Cabral stuurde de foto naar het Natuurhistorisch Museum van Londen, dat jaarlijks een prestigieuze natuurfotografiewedstrijd organiseert. De opname wist ook de jury te charmeren, want die bekroonden hem prompt met de eerste prijs in de categorie ‘dieren in hun natuurlijke habitat’. Maar achteraf bleek dat het een opgezet dier was dat bij de ingang van een bezoekerscentrum stond en dat de foto dus in scene was gezet. Vijf deskundigen deden onafhankelijk van elkaar onderzoek en concludeerden op grond van houding, kleur en structuur van de vacht dat het inderdaad om het bewuste opgezette dier ging. Cabral bleef echter stug volhouden dat het dier levend en wel toevallig voor zijn lens was gekomen. Heel dom natuurlijk, maar dat neemt niet weg dat dit toch een bijzonder mooie foto is die ik je niet wilde onthouden. (Zie Foto 4)

Foto 4. De winnende natuurfoto bleek in scene te zijn gezet.


Tenslotte nog een korte video waarop je kunt zien hoe dit prachtig geschapen dier beweegt en eet. Let ook eens op de sterke klauwen die het dier gebruikt om de stevig gebouwde termietenheuvels te openen.
https://www.youtube.com/watch?v=TUlNK59AMBQ

Geplaatst in Landdieren, Natuur | Tags: , , ,