DE CEL BEVAT EEN SCHAT AAN INFORMATIE.

Foto 2 Prof. Yan- Der Hsuuw

Informatie, zoals tekst, beeld en geluid, kan op verschillende manieren worden opgeslagen en verwerkt. Computers doen dat bijvoorbeeld digitaal. Bij een levende cel wordt informatie chemisch opgeslagen en verwerkt, voornamelijk in DNA. DNA wordt doorgegeven wanneer cellen zich splitsen en wanneer organismen zich voortplanten — vermogens die worden gezien als fundamentele kenmerken van leven.
Wat doet een cel met informatie? Je kunt DNA vergelijken met een verzameling recepten, waarbij in elk recept stap voor stap duidelijk staat uitgelegd wat je moet doen. Alleen is het resultaat geen cake of koekje, maar bijvoorbeeld een kiwi of een koe. De processen in levende cellen werken volledig automatisch, wat het allemaal nog complexer en verfijnder maakt.
Genetische informatie wordt opgeslagen totdat die nodig is, bijvoorbeeld om verouderde of zieke cellen te vervangen of om eigenschappen aan kinderen door te geven. Hoeveel informatie ligt er in DNA opgesloten? Laten we eens kijken naar de bacterie, een van de kleinste organismen.

Foto 1.Prof. Bernd Olaf Kuppers

De Duitse wetenschapper Bernd-Olaf Küppers zei: ‘De moleculaire “tekst” voor de bouw van een bacteriële cel zou een boek van duizend pagina’s kunnen vullen.’ David Deamer, hoogleraar scheikunde, zei niet voor niets: ‘Je staat versteld van de complexiteit van zelfs de eenvoudigste vorm van leven.’ Volgens Küppers zou het menselijk genoom daarmee vergeleken ‘een bibliotheek met duizenden boeken vullen’.
DNA bevat een ‘grammatica’, een set regels, die precies bepaalt hoe de instructies worden opgesteld en moeten worden uitgevoerd. De ‘woorden’ en ‘zinnen’ in DNA vormen de ‘recepten’ waarmee eiwitten en andere stoffen worden gemaakt. Die eiwitten en stoffen vormen de bouwstenen van de cellen die samen het lichaam vormen. Met een ‘recept’ kunnen bijvoorbeeld botcellen, spiercellen, zenuwcellen of huidcellen worden gemaakt. ‘Het hoofdbestanddeel van DNA is informatie, een boodschap die geschreven is als een chemische code, één chemische stof per letter’, zei evolutionist Matt Ridley. ‘Het is bijna te mooi om waar te zijn, maar de code is op een begrijpelijke manier geschreven.’

HOE IS DE INFORMATIE DAAR TERECHTGEKOMEN?
Als een onderzoeker een mysterie ontrafelt, komen daar vaak weer nieuwe mysteries voor in de plaats. Dat was ook zo met de ontdekking van DNA. Toen het duidelijk werd dat DNA gecodeerde informatie bevat, gingen sommige mensen zich afvragen: hoe is die informatie daar terechtgekomen? Natuurlijk heeft geen enkel mens de vorming van het eerste DNA-molecuul gezien. We moeten dus onze eigen conclusies trekken, maar wel op basis van feiten. Bekijk de volgende vergelijkingen eens.
• In 1999 werden in Pakistan scherven van heel oud aardewerk gevonden met onbekende tekens erop. Die tekens zijn nog steeds niet ontcijferd. Toch wordt ervan uitgegaan dat ze door mensen zijn gemaakt.
• Een paar jaar nadat Watson en Crick de structuur van DNA hadden ontdekt, stelden twee natuurkundigen voor om naar gecodeerde radiosignalen uit de ruimte te gaan zoeken. Daarmee begon de zoektocht naar buitenaards leven.
Waar gaat het hier om? Mensen schrijven informatie toe aan intelligentie, of het nu symbolen op klei zijn of signalen uit de ruimte. Om die conclusie te trekken, hoeven ze de oorsprong van de informatie niet te zien. Toch werd die logica aan de kant geschoven toen de meest ingewikkelde code ooit werd ontdekt — de chemische code voor leven. Deze code, DNA, werd toegeschreven aan toevallige processen. Is dat redelijk? Is dat consequent? Is dat wetenschappelijk? Laten we eens zien hoe een wetenschapper daarover denkt.

Professor Yan-Der Hsuuw is hoofd embryo-onderzoek aan de National Pingtung University of Science and Technology in Taiwan. Hij geloofde vroeger in evolutie — totdat zijn onderzoek hem tot een andere conclusie leidde. Hij zei daarover in een interview door het tijdschrift ‘Ontwaakt‘: Door mijn onderzoek naar de ontwikkeling van het embryo kwam ik tot de conclusie dat leven geschapen is. Een ingenieur ontwerpt een lopende band bijvoorbeeld op zo’n manier dat de juiste onderdelen in de juiste volgorde en op de juiste manier worden samengevoegd. De ontwikkeling van het embryo is hiermee te vergelijken, maar dan veel complexer. Over celdeling en -specialisatie zei hij: ‘De juiste cellen moeten worden geproduceerd in de juiste volgorde en op de juiste plaatsen. Eerst vormen ze weefsel, en dat ontwikkelt zich uiteindelijk tot organen en ledematen. Geen enkele technicus zou voor zo’n proces instructies kunnen schrijven. Toch zijn de instructies voor de ontwikkeling van een embryo heel nauwkeurig in DNA opgeschreven. Als ik nadenk over dit uiterst bijzondere proces, ben ik ervan overtuigd dat leven door God ontworpen is.’

MAAKT HET IETS UIT?
Ja! Als God leven heeft gemaakt, verdient God, en niet evolutie, de eer (Openbaring 4:11). En als we door een alwetende Schepper zijn gemaakt, zijn we hier met een reden. Dat zou niet zo zijn als leven het gevolg was van toevallige processen. Als je een uitgebreider antwoord wilt op de vraag of leven door evolutie of schepping is ontstaan? lees dan de brochures Vijf belangrijke vragen over het ontstaan van het leven en Is het leven geschapen? Je kunt die vinden vinden op www.jw.org/nl.

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .