Het leven heeft een doel

Mensen zijn in veel opzichten uniekwe schrijven,schilderen, ontwerpen en denken na over levensvragen: Waarom bestaat het heelal? Hoe zijn we ontstaan? Wat is het doel van het leven? Wat gaat de toekomst brengen?

Veel mensen denken niet over zulke vragen na omdat die ons verstand te boven zouden gaan. Volgens anderen is het zinloos om erover na te denken, omdat het leven het resultaat is van blind toeval. William Provine, hoogleraar biologie en geschiedenis, beweerde: ‘Er zijn geen goden, er is geen doel. (…) Er bestaat geen ultieme grondslag voor de ethiek. Het leven heeft geen fundamentele betekenis.’

Maar velen zijn het daar niet mee eens. Ze zien een heelal dat bestuurd wordt door precieze, wiskundige wetten. Ze zijn onder de indruk van de prachtige ontwerpen in de natuur, die mensen in hun producten proberen na te bootsen. Uit ervaring weten ze dat complexe, functionele ontwerpen wijzen op een intelligente ontwerper, niet op een ongeleide kracht. Laten we nu als voorbeeld de zon eens onder de loep nemen.

Onze efficiënt “brandende” zon.

Is de zon belangrijk voor het leven? Ja, want zonder de straling van de zon zouden de biljoenen levende organismen op aarde — ook jij — hier niet zijn. Bij de zon zijn de twee opmerkelijke hoedanigheden die vooral opvallen: haar langetermijnefficiëntie en stabiliteit. We zullen zien dat die eigenschappen niet zomaar toevallig aanwezig zijn maar nauwkeurig ingeregeld moeten zijn. Neem als voorbeeld eens de verbrandingsmotor in je auto. Zoals je weet is er voor een automotor een kritische verhouding tussen brandstof en lucht nodig. Voor een onderhoudsbeurt zul je een ervaren monteur misschien vragen de motor af te stellen, zodat je auto soepeler en zuiniger loopt. Als deze precisie bij een motor al belangrijk is, wat valt er dan bijvoorbeeld te zeggen over onze efficiënt „brandende” zon? (Eigenlijk is de term „brandende” zon niet juist, want er vindt geen verbranding plaats maar kernfusie in het centrum van de zon.) Het geheim van de zon is: door waterstofkernen samen te smelten tot heliumkernen komt er ongelofelijk veel energie vrij. In feite is de zon een waterstofbom die zou kunnen ontploffen. Dat dit toch niet gebeurt is een kwestie van subtiel evenwicht tussen twee krachten. Aan de ene kant is er de zwaartekracht, die bij een zwaar ding als de zon enorm sterk is en deze wil laten instorten. Aan de andere kant is er de extreme hitte, die het plasma laat uitzetten. Het evenwicht tussen deze twee krachten wordt bepaald door twee energiestromen: aan de ene kant de snelheid waarmee kernfusie plaatsvindt en aan de andere kant de snelheid waarmee energie weglekt als straling. De zon is dus eigenlijk een natuurlijke zelfregelende kernfusiecentrale die al miljarden jaren achtereen betrouwbaar werkt. Maar evenals bij door mensen gebouwde centrales luistert alles wel heel nauw. Je herinnert je ongetwijfeld nog dat het bij Tsjernobyl helemaal mis ging. Dat het bij de zon nog steeds goed gaat heeft te maken met de precies ingestelde regeling van onze zonnereactor. Dat is ook een staaltje van technische perfectie waarvoor we de Insteller/Ontwerper terecht dankbaar kunnen zijn.

Afgestemd op het leven op aarde.

De diameter van de zon is 109 maal die van de Aarde. Er passen meer dan een miljoen aardes in de zon. Doordat de massa van de zon zo groot is beheerst ze alle lichamen in het zonnestelsel. Door deze eigenschap kan de aarde relatief ver van de zon staan — 150 miljoen kilometer — zonder zich ervan los te maken. Omdat de aarde op zo’n grote afstand van de zon staat ontvangt de aarde slechts een klein deel van de energie van de zon. Men heeft berekend dat slechts zo’n half miljardste deel van de energie die de zon afgeeft, onze planeet bereikt. Dat is maar goed ook, want dit voorkomt dat het leven op aarde verschroeid wordt door dodelijke zonnevlammen. (Zie Afb. 1)

zonnevlam.gif

Afb. 1 De afstand van de aarde tot de zon beschermt de aarde tegen dodelijke zonnevlammen zoals deze die plaatsvond op 6 september 2017 en voor een korte radio-black-out zorgde.

De temperatuur op aarde is nu precies goed voor het leven op aarde. Het is duidelijk dat de voornaamste processen en natuurwetten die hierbij een rol spelen, precies zijn afgestemd op het bestaan van leven op aarde. Is dat zomaar vanzelf gebeurd? Aan Job uit de oudheid werd gevraagd: „Ken jij de wetten die de hemel besturen? Kun jij hun gezag laten gelden op aarde? ” (Job 38:33) Geen mens heeft dit gedaan. Waar kwam de precisie dus vandaan?

Een natuurkundige trekt haar conclusie.

Dat vroeg ook natuurkundige Huabi Yin zich af. Zij studeerde natuurkunde en deed jarenlang onderzoek naar plasma. Plasma (ook het plasma in de zon), wordt ook wel de vierde aggregatietoestand genoemd, naast vast, vloeibaar en gas. Het bestaat grotendeels uit elektronen en positieve ionen. Huabi zegt: ‘Bij onderzoek naar natuurverschijnselen treffen we altijd een hoge mate van orde aan, het resultaat van exacte wetten. Hoe zijn die wetten ontstaan?, vroeg ik me af. Als zelfs een kookvuurtje al zorgvuldig onder controle gehouden moet worden, wie is dan verantwoordelijk voor de wetten die de temperatuur van de zon beheersen? Ik concludeerde dat het eerste vers in de Bijbel het meest logische antwoord is: “In het begin schiep God de hemel en de aarde”’ (Genesis 1:1).

Advertenties

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .