Complexe taal: uniek voor mensen.

Evolutionistische wetenschappers kunnen nog steeds niet uitleggen hoe het komt dat de hersenen van mensen wel geschikt zijn voor complexe taal terwijl dit voor onze vermeende voorouders de apen onmogelijk is. Ik noteerde de volgende uitleg die bij een documentaire over taal werd gegeven:
“Alleen mensen hebben een complexe taal ontwikkeld. Het chinees gebruikt daarbij hersengebieden die ook een rol spelen bij muziek. In die taal kan een woord ook, afhankelijk van de toonhoogte meerdere betekenissen hebben. De hamvraag is echter: waarom beschikken wij over taal? Dat heeft onder andere te maken met de omvang van onze hersenen die veel groter is dan die van apen, maar er is ook nog iets kleins wat daarbij van belang is. Alleen mensen hebben het FOXP2-gen. Als dat wordt verwijderd krijg je moeite met spreken. Geen mens weet hoe we aan deze mutatie komen, maar het gen geeft ons controle over onze mond-en tongspieren. Daardoor kunnen we verfijndere geluiden maken”.
In de documentaire wordt ook nog geprobeerd om de ontwikkeling van aap tot mens toch vanuit de evolutietheorie te verklaren, maar als ik hieronder een deel van hun verklaring citeer, dan zul je met mij eens zijn dat die verklaring zeer vaag is en eigenlijk niets verklaart:
We kunnen niet echt weten hoe onze voorouders zich in de loop van miljoenen jaren aanpasten. Wie weet drongen de omstandigheden hen ertoe om werktuigen uit te vinden. Gingen ze op twee benen lopen en leerden ze vuur te gebruiken. Hoe dan ook, wij waren daar het product van als vroege mensen met grotere hersenen. We zwierven over de planeet en we namen een aan mensen voorbehouden unieke eigenschap mee”. Wijzend op zichzelf zegt de commentator dan: “Ik sta hier te praten en sommigen van jullie luisteren zelfs naar mij. Taal is het belangrijkste dat wij mensen leerden gebruiken.”
Natuurlijk is taal een geweldig mooie eigenschap, maar bovenstaande evolutionistische uitleg geeft mijnsinziens geen goede verklaring van de manier waarop ons taalvermogen is ontstaan. Volgens deze evolutionist ‘kunnen we niet echt weten’ hoe dit vermogen is ontstaan. Men heeft dus de mogelijkheid van een Schepper verworpen voor de evolutietheorie, maar die biedt geen goede verklaring waarom onze hersenen beter zijn dan die van apen en hoe ons superieure taalvermogen is ontstaan.

Masterclass over TAAL.
Deze week zag ik ook een andere wetenschapper met een verhaal over taal en wat er zich op dat gebied allemaal in onze hersenen afspeelt. Het is Professor Erik Scherder. In tegenstelling tot de wetenschapper uit de vorige alinea houdt hij zich wel aan de feiten. Die zijn al complex genoeg, maar Scherder weet ze toch ook aan een publiek van leken duidelijk uit te leggen. Hij vertelt dat er weliswaar twee belangrijke gebieden voor taal in onze hersenen zijn, maar dat ook andere gebieden daaraan bijdragen leveren. De voornaamste gebieden zijn: 1.) Het gebied van Broca aan de voorzijde. Het centrum van Broca zorgt in het bijzonder voor de spraak en ook voor het in stilte tegen zichzelf praten. Ook is het gebied actief bij het denken aan, en uitvoeren van lichaamsbewegingen en 2.) het gebied van Wernicke is belangrijk om taal te begrijpen. Het ligt aan de achterzijde.
Toen de artsen Paul Broca en Carl Wernicke hun onderzoek deden beschikten zij nog niet over de hersenscantechnieken van nu. Zij baseerden hun kennis op het gedrag van patiënten met bepaalde hersenbeschadigingen. Professor Erik Scherder maakt tijdens zijn voordracht wel gebruik van de nieuwste scantechnieken. Op Foto 1 ziet u hem voor een model van de hersenen dat groot wordt geprojecteerd. Het model kan roteren zodat het van alle kanten kan worden bekeken. De verschillende hersengebieden zijn met kleuren aangegeven.

Foto 1. Professor Erik Scherder geeft uitleg over de werking van onze hersenen.

Bovenstaand plaatje toont welke gebieden er actief bij betrokken zijn als onze emoties geraakt worden. De professor benadrukt dat alle gebieden via neuronennetwerken met elkaar zijn verbonden en met elkaar samenwerken. Scherder spreekt met veel waardering en bewondering over de hersenen. Hij zegt: “Ons brein is een enorme rijkdom!”

Het woord KAT schrijven.
Om duidelijk te maken hoe complex onze hersenen werken vertelt hij wat er alleen al in onze hersenen nodig is om het simpele woord KAT op te schrijven. Scherder zegt: “Alleen om het woord KAT op te schrijven is al een complexe zaak. U denkt: Ik wil het woord KAT opschrijven. ‘Ik wil’ is een hersenfunctie die plaatsvindt aan de binnenzijde van uw frontale lob. Vervolgens denkt u: K.. -, A…-, T… –. U analyseert de klanken. Dan denkt u: Ik ga schrijven. Dan komen de motorische gebieden in actie die uw hand-en armbeweging aansturen. Terwijl u schrijft denkt u: Klopt het wel, dat ik zo die vorm maak? Sensorische informatie vanuit uw arm gaat naar de sensorische schors in uw hersenen en u stuurt bij. ‘t Was niet zo’n mooie K. Deze handelingen herhalen zich voor de letters A en de T. Dus u bent steeds opnieuw bezig met klankanalyse, motoriek en sensoriek. Uiteindelijk denkt u: Maar dit is toch niet de enige kat? Er zijn toch meerdere kattensoorten op de wereld? U begint op een abstract niveau te denken. Het concept KAT komt bij u binnen. Andere hersengebieden doen dus mee voordat u uiteindelijk uitkomt op het woord KAT. Is dat complex of niet?

U bent nooit te oud om te leren.
„Wat de hersenen kunnen, hangt ervan af of ze gebruikt worden of niet”, zegt Inside the Brain. „Ze vormen het ultieme voorbeeld van een machine die slechter werkt naarmate je hem minder gebruikt, en ze willen heel graag nieuwe vaardigheden leren.” Het boek zegt ook: „Onderzoekers zijn bezig aan te tonen dat net zoals lichaamsbeweging mensen van in de zeventig of tachtig nog energiek houdt, hersengymnastiek dit kan doen voor de ouder wordende hersenen. Men heeft lang gedacht dat verouderen een onomkeerbaar proces van geestelijke aftakeling was. Maar het nieuwe onderzoek toont aan dat dit niet veel meer was dan een zelfvervullende voorspelling, meestal het gevolg van het niet gebruiken van de hersenen. Bovendien verliezen mensen naarmate ze ouder worden niet dagelijks enorme aantallen hersencellen, zoals eerst werd gedacht.” Een ernstige achteruitgang in mentale functies is meestal een teken dat men een aandoening heeft, bijvoorbeeld een hart- en vaataandoening.
Het is waar dat er in latere jaren enige achteruitgang in mentale prestaties kan optreden, maar niet per se in ernstige mate. Hersenen die actief zijn, zo zeggen onderzoekers, verzetten zich tegen achteruitgang — en des te meer als iemand er ook een goede routine van lichaamsbeweging op na houdt. „Hoe meer iemand zich met leren bezighoudt, hoe meer iemands leervermogen toeneemt. Mensen die blijven leren, leren makkelijker”, zegt het boek Elderlearning — New Frontier in an Aging Society.
Dit bleek uit een twintig jaar durend onderzoek dat in Australië onder mensen van 60 tot 98 jaar werd gedaan. Voor veel deelnemers bedroeg de achteruitgang in intelligentie slechts ongeveer 1 procent per jaar. Maar „sommige mensen, inclusief negentigers, vertoonden helemaal geen achteruitgang”, aldus het rapport. „Dit waren vaak mensen die hadden deelgenomen aan de systematische studie-experimenten in de vorm van het leren van een vreemde taal en/of het leren bespelen van een muziekinstrument.”

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Intelligent Design, Menselijk lichaam, Onderwijs over Intelligent Design, Wetenschap. Bookmark de permalink .