Moeflonschapen

De Cypriotische moeflon (Ovis gmelini ophion) is een zeldzame en bedreigde diersoort die in het wild leeft op Cyprus in de Paphosbossen, hoog in het Trόodosgebergte te midden van 60.000 hectare dennenbomen en ceders. Het gaat om een gedomesticeerde wilde tak van het schaap. Ze worden gekenmerkt door hun omvang, gewicht, hoornafmetingen en kleur. Hun gebogen hoorns zijn ongeveer 60 cm lang en ze verschillen van die van de Europese moeflon doordat ze naar achteren gekromd zijn. Moeflons kunnen van een karig dieet leven. Ze eten voornamelijk grassen, twijgen, knoppen, jonge bladeren en ’s winters boomschors. Ze hebben een maag met meerdere kamers waarin speciale microben die de cellulose van de celwanden van de plant afbreken. Nadat het dier heeft gegeten, zal het ergens gaan liggen, zijn eten opbraken, een tweede keer kauwen om het wat meer zacht te maken. Daarna slikt hij het voor de laatste keer opnieuw in. Hij combineert volgens zeggen de schoonheid van een hert met de lenigheid van een geit. Het zijn van nature schuwe dieren, die enkel ’s nachts en in de schemering actief zijn. Zoals de meeste wilde schapen leeft de moeflon in bergachtig gebied. In de warmere zomermaanden grazen ze op de hoger gelegen hellingen, maar in de winter, wanneer de toppen bedekt zijn met sneeuw, zoeken ze op de lager gelegen gedeelten naar eetbare planten en vertonen ze zich zelfs op het open veld.

Een stukje geschiedenis.
In de Griekse en Romeinse periode werden ze ook afgebeeld in de kunst. Gedurende de Middeleeuwen waren de Cypriotische moeflons nog voldoende in aantal. Maar hun aantal nam drastisch af door de komst van het jachtgeweer. In 1937 waren er nog slechts enkele groepjes overgebleven. Pas in 1938 werd de jachtwet op Cyprus aangepast om het dier te beschermen. In 1939 kon men de enige Cypriotische moeflons vinden in het bos van Paphos, waarvan men een reservaat maakte. Het bos werd verboden terrein voor jagers. In 1984 werden delen daarvan omgevormd tot een nationaal park. In 1992 werd de overgebleven populatie op een 900 à 1.500 dieren geschat. Door veiligheidsmaatregelen kon men de Cypriotische moeflons tot een populatie van 2.000 dieren brengen. Naar schattingen van 1997 is het bestand ten gevolge van allerlei ziektes weer op 1.200 dieren teruggevallen.

De Europese moeflon (Ovis gmelini musimon)

Foto 2


De moeflon komt voornamelijk voor in hellingbossen en op bergweiden. Op Corsica leeft hij op steile rotsachtige pieken, waar hij wordt beschermd tegen roofdieren. Hij is de stamvader van het tamme schaap. Van de originele populatie die zich enkel nog op Corsica en Sardinië bevindt, werden er exemplaren met succes uitgezet in de rest van West-Europa waar hij voornamelijk in dierparken leeft.
In de zeventiende eeuw kwam de moeflon slechts voor op Corsica en Sardinië en slechts in zeer kleine aantallen. In de eeuw daarop is een klein aantal als jachtwild uitgezet in diverse delen van Europa. Momenteel leven er op de Veluwe in omheinde gebieden van het Nationaal Park De Hoge Veluwe* en het Wekeromse Zand ongeveer 300 dieren. Tot een aantal jaren terug kwamen er ook een aantal voor in de Amsterdamse Waterleidingduinen. Ook in de Belgische Ardennen en het Sauerland leven moeflons.
De laatste natuurlijke populaties zijn bedreigd en bestaan uit nog enkele honderden dieren; de elders uitgezette kuddes floreren echter.

In het tijdschrift Ontwaakt vond ik de volgende beschrijving van een groepje bezoekers dat onder leiding van een boswachter ‘smorgens vroeg in het Paphoswoud op zoek gaat naar de moeflon. Ik citeer:
Een ram in het wild!
De volgende morgen vroeg rijden we weer de heuvel op waarna we de auto op een open plek neerzetten en het bos in lopen voordat de zon te hoog aan de hemel staat. Het is nog stil in het bos en er hangen mistflarden tussen de bomen. Als we even blijven staan om van de stilte te genieten, zien we hem staan — een prachtig, gespierd mannetje, dat bijna z’n hele wintervacht heeft afgeworpen. Onder aan zijn hals is zijn vacht donker. Met fier opgeheven kop kijkt hij ons strak aan door zijn donkere wimpers en snuift de lucht op om onze geur op te vangen. Zijn dikke, gedraaide horens zijn minstens veertig centimeter lang! Hij is zwaarder dan de vrouwtjes die we gisteren zagen en moet zo’n 35 kilo wegen. We blijven stokstijf staan en houden onze adem in. Maar het alerte dier lijkt onze geur te hebben opgesnoven, want hij beweegt zijn kop op en neer en gaat ervandoor. We zijn echt onder de indruk van wat we in twee dagen hebben gezien en geleerd. We hebben ook meer waardering gekregen voor de Schepper, die zei: „Want alle wilde dieren van het woud zijn van mij, ook de beesten op duizend bergen.” — Psalm 50:10. Nieuwewereldvertaling

* Hieronder een korte video van de moeflons in De Hoge Veluwe in Nederland.
https://www.vinden.nl/video?q=moeflon+veluwe

Hier nog een paar korte video’s met moeflons:

https://www.vinden.nl/video?q=mouflon+rams

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .