De Walvis

Als het gaat om het fotograferen van walvissen vormen, wat mij betreft, fotograaf Darren Jew en filmer Abraham Joffe samen ‘de top’ van vakmensen op dit bijzondere gebied van de fotografie. Moedig begeven zij zich met hun camera en snorkel te water om walvissen onder water te fotograferen en te filmen. De reusachtige walvissen blijken heel vriendelijk voor mensen te zijn en dat resulteerde o.a. in een aantal prachtige foto’s van heel nabij. Op foto 1 ziet u een moederwalvis met haar kalf. Fotograaf Darren heeft op deze foto geprobeerd de zorgzame band tussen moeder en kind vast te leggen en is daar goed in geslaagd. Door zich rustig en ontspannen te gedragen wist hij het vertrouwen van de moeder te winnen en zowel zij als het nieuwsgierige jong wentelden zich speels om en om, zodat Darren al hun bewegingen kon vastleggen. Walvissen moeten regelmatig boven water komen en natuurlijk moet ook het jong af en toe ademhalen. Op foto 2 is te zien hoe de moeder het kalf dan zachtjes naar de oppervlakte duwt.

Foto 2.  De zorgzame moeder duwt haar jong naar de oppervlakte  i.v.m. ademhalen.

Foto 2. De zorgzame moeder duwt haar jong naar de oppervlakte i.v.m. ademhalen.

Merk ook op dat zich verschillende kleinere vissen bij de moederwalvis bevinden. Deze zogenaamde “poetsvissen” leven in symbiose * met de walvis. Ze verwijderen restanten van dode huid, parasieten en reinigen huidwonden.
Symbiose (van het Grieks συμβίωσις “met elkaar samenlevend, van σύν “samen” en βίωσις “levend”) is een hechte en vaak langdurige interactie tussen twee verschillende biologische soorten.
Let ook even op de uitstekende knobbels aan de voorzijde van de borstvinnen van de moeder. Technici hebben de effectiviteit daarvan onderzocht. Uit het onderzoek bleek dat dit er voor zorgt dat de walvis minder weerstand ondervindt en zich met minder energie kan voortbewegen. Ook kan het grote lichaam hierdoor in kleine cirkels zwemmen. Deze knobbels of ‘tuberkels’ worden nu ook al toegepast bij de wieken van windmolens en in de toekomst wellicht ook bij de vleugels van vliegtuigen. We kunnen ons afvragen: hoe zijn de knobbels op de vinnen van walvissen ontstaan? Was het toeval of ontwerp?
De beide mannen hadden zich ook ten doel gesteld om een groep naar vrouwtjes zoekende mannetjes walvissen te filmen en te fotograferen. Ze wisten waar dit in een bepaald gebied kan worden waargenomen, huurden daar een boot en toen een groep zichtbaar werd, maakten ze zich klaar voor de duik. Ze lieten de schipper van hun boot een eind voor de vissen uit varen en gingen toen beiden moedig te water. De groep walvissen trok zich niets van de mannen aan en bleef in dezelfde richting zwemmen. Zo konden die mooie opnamen maken van de langs hen zwemmende groep walvissen. (Foto 3)

Foto 3.  Fotograferen te midden van een groep mannetjes walvissen.

Foto 3. Fotograferen te midden van een groep mannetjes walvissen.

Het ontstaan van de walvis volgens de evolutietheorie: een absurd sprookje!
Omdat de evolutietheorie leert dat alle dieren een gemeenschappelijke voorouder hebben, zochten evolutionistische wetenschappers ook naar een verklaring voor het ontstaan van de walvis. Tot welke absurde conclusie is men gekomen? Ik citeer uit Wikipedia, uit het artikel “Evolutie van de walvissen”:
Walvissen, hierbij dolfijnen en bruinvissen inbegrepen, zijn de nakomelingen van op het land levende zoogdieren”.
Hoezo, denk ik dan? Walvissen leven toch in zee en niet op het land? Wat is daarvoor het ‘bewijs’? Er worden drie argumenten genoemd:
1. het feit dat ze lucht moeten ademen;
2. de botten van hun vinnen, die overeenkomen met de gelede voorpoten van landzoogdieren; en
3. de verticale beweging van hun wervelkolom, hetgeen meer karakteristiek is voor een rennend dier dan de horizontale beweging bij een vis”.

Op zich zijn deze eigenschappen heel goed te verklaren als je in een almachtige intelligente Schepper gelooft. Voor hem moet het een peulenschil zijn geweest om ter afwisseling ook enkele zeedieren te scheppen die anders zijn dan de meeste vissen. En de onder punt 2 genoemde overeenkomst van een paar botjes in vinnen en poten kan mij ook niet overtuigen. Zoals op de foto’s 2 en 3 is te zien lijken de vinnen van de walvis totaal niet op de poten van een landdier. Dat de inwendige beenderen enige overeenkomst vertonen is niet zo bijzonder: Ze hebben immers dezelfde Ontwerper! Maar zijn er dan misschien aanwijzingen in het fossielenbericht die deze afstamming aantonen? Heeft men een lange reeks van overgangsfossielen gevonden? Nee, want even verder lees ik: “De vraag hoe landdieren zijn geëvolueerd tot in de oceaan levende reuzen is lange tijd een mysterie geweest, vanwege ontbrekende schakels in het fossielenbestand. Enkele ontdekkingen in Pakistan hebben echter bijgedragen tot de oplossing van dit mysterie en het is nu mogelijk om de overgang van walvissen van land naar zee te verklaren.”
Ik ben dus, net als u, benieuwd wat die zogenaamde “ontdekkingen” dan wel inhouden? Maar ik ben wel bang dat het antwoord daarop teleurstellend zal zijn. Even verder in het artikel staat:
“Pakicetiden: de vroegste walvissen

pakecitus-kopie
Afb. 4 Reconstructie van Pakicetus

De pakicetiden zijn gehoefde zoogdieren die worden geclassificeerd als de vroegste walvissen. Ze leefden gedurende het Vroeg Eoceen, ongeveer 53 miljoen jaar geleden en zagen eruit als honden met gehoefde voeten en lange dikke staarten. De kenmerken die zij alleen met walvissen delen liggen met name in de unieke structuur van de oorbeenderen, waarbij één bepaald bot (het ecotympanicum) zich om het binnenoor wikkelt. Dit kenmerk wordt alleen gevonden in walvissen en is dus diagnostisch voor deze groep.”

Ja, lieve lezers, u hebt het goed gelezen: Dus, omdat één klein botje in het oor van een in Pakistan gevonden fossiel landdier blijkbaar qua vorm overeenkomt met een beentje in het oor van de walvis, neemt de gehele evolutionistische “wetenschap” klakkeloos aan dat dit gehoefde landdier, ter grootte van een hond, de voorouder is van de huidige walvissen die, (volgens hetzelfde Wikipedia), als ze volwassen zijn zo’n 25 à 30 ton wegen en niet op het land leven maar in het water! Men geeft toe dat er verder geen verbindende fossielen zijn gevonden, maar baseert hierop toch dat de immense walvis, die een carnifoor (vleeseter) is, verwant is aan een klein plantenetend landdier. Gelooft u dit absurde sprookje? Laten we eens zien wat er nog meer wordt beweerd:

Welke verklaring geeft men voor de enorme veranderingen?
Ik citeer uit een wetenschappelijk aandoende site*:
De overstap van een aardse habitat naar een levensstijl in het water veroorzaakte enorme veranderingen in de anatomie, fysiologie en gedrag. De resultaten van deze opmerkelijke transformatie zijn bewaard gebleven in walvissen die de grootste zijn, het grootste brein hebben, het snelst zwemmen, de luidste geluiden produceren, de diepste duik van alle zoogdieren kunnen maken, waarvan sommige hun prooi kunnen opsporen met een geavanceerd echolocatie systeem (Odontoceti – tandwalvissen), en anderen die grote hoeveelheden voedsel kunnen eten via rekken met baleinen (Mysticeti – baleinwalvissen).”
*http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S1055790312004186

Valt het je ook op dat er geen enkele zinnige verklaring wordt gegeven? Geen woord over hoe dit zou zijn gegaan. Een landdier besluit gewoon om voortaan in het water te gaan leven en huppekee, hij kan zomaar plotsklaps over allerlei bijzondere eigenschappen beschikken zoals die hierboven werden vermeld. Zo van: “Heb ik een geavanceerd echolocatiesysteem nodig? Dan bedenk ik dat toch even en zorg ik dat in mijn lijf de daarvoor nodige veranderingen plaatsvinden en eh … even nadenken… het moet het liefst gereed zijn voordat ik sterf.” Zou het werkelijk zo gemakkelijk zijn gegaan of berust dit, net als andere aannames van de evolutietheorie op fantasie en “wishful thinking”? Wat denk jij nu, vind je de evolutietheorie nog steeds zo overtuigend klinken als je misschien eerder hebt gedacht?

Wat de bijbel leert.
Al deze feiten over de walvis zijn heel fascinerend, en de foto’s en onderstaande video die de walvissen in hun natuurlijke omgeving laat zien maken het nog specialer. Deze schepselen herinneren mij aan de woorden in Psalm 148:7: „Looft Jehovah vanaf de aarde, gij zeemonsters en al gij waterdiepten.”
In het eerste bijbelboek Genesis staat: ”En God ging ertoe over de grote zeemonsters te scheppen en elke levende ziel die zich beweegt, waarvan de wateren gingen wemelen naar hun soort.” ̶ Gen. 1:21 (“Naar hun soort” betekent dat God elke Genesissoort afzonderlijk heeft gemaakt. Binnen een Genesissoort is wel variatie mogelijk, maar er zijn grenzen aan de soort. Hondachtigen veranderen niet in walvissen )
De apostel Paulus merkte op dat de „onzichtbare hoedanigheden” van Jehovah God „van de schepping der wereld af duidelijk [worden] gezien, omdat ze worden waargenomen door middel van de dingen die gemaakt zijn” (Romeinen 1:20).
Wat de uitgestrekte zeeën aangaat, verklaart de psalmist: „Hoe talrijk zijn uw werken, o Jehovah! Gij hebt ze alle in wijsheid gemaakt. De aarde is vol van uw voortbrengselen. Wat deze zee betreft, zo groot en wijd, daarin is dat wat zich roert zonder tal” (Psalm 104:24, 25). Van het kleine kril tot de grote walvis getuigen vormgeving en functie van goddelijke wijsheid.
Video
De prachtige video “Wildlife and underwater photography with Canon Master Darren Jew” kunt u hieronder bekijken:

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Video | Dit bericht werd geplaatst in Evolutie, Fotografie, Intelligent Design, Onderwijs over Intelligent Design, Video, Zeedieren en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.