Waar komt al het water op aarde vandaan?

Op school heeft u wellicht geleerd dat het water op aarde een kringloop vormt, maar uw natuurkunde leraar heeft u waarschijnlijk niet verteld waar al dat water vandaan kwam. Het is een vraag waar reeds decennia lang over wordt gedebatteerd en waarover ook de moderne geleerden zich nog steeds het hoofd breken. In vroegere eeuwen was dat anders. In Science Digest stond over de Engelse natuurkundige en wiskundige Sir Isaac Newton (1642-1727): „De meeste wetenschapshistorici zouden onmiddellijk verklaren dat Isaac Newton de grootste wetenschappelijke geest is geweest die de wereld ooit heeft gekend.” (Zie ook Afb. 1)

Afb.1 Newton geloofde stellig in een Schepper.

Afb.1 Newton geloofde stellig in een Schepper.

Geloofde Newton in God? Ja, hij schreef zelfs aan een vriend dat hij bij het opstellen van zijn werk de Principia het oog had gehad op beginselen die mensen tot geloof in het bestaan van God zouden brengen. In dat meesterwerk verklaart hij: „Uit zijn waarachtige heerschappij volgt dat God een levend, intelligent en machtig Wezen is; en uit zijn andere volmaaktheden dat hij oppermachtig, of allervolmaaktst is. Hij is eeuwig en oneindig, almachtig en alwetend.” Enkele andere uitspraken van Newton zijn: “Zwaartekracht verklaart de bewegingen van de planeten, maar het kan niet verklaren wie de planeten in beweging bracht.” En: “God ontwerpt samen met rationele en universele principes.” (Zie Afb. 2.)
Afb. 2.  Newton was een gekwalificeerd wetenschapper.

Afb. 2. Newton was een gekwalificeerd wetenschapper.

Newton geloofde eenvoudig wat ook in Genesis 1:1 stond: “In het begin schiep God de hemel en de aarde.” Voor hem dus geen enkele twijfel: Een Schepper die in staat was om de zon te scheppen en al de planeten in hun banen te plaatsen zou er ook voor kunnen zorgen dat er op aarde voldoende water aanwezig was.
De meeste wetenschappers van tegenwoordig weigeren echter om in een Schepper te geloven en omdat ze ook dat wat Hij in de Bijbel heeft laten opschrijven niet geloven, breken ze zich nog steeds het hoofd over vragen waarop Newton allang het antwoord had gevonden. Als je Newton zou hebben gevraagd: “Wie of wat heeft er voor gezorgd dat er zoveel water op de Aarde is?”, dan zou hij ongetwijfeld hebben geantwoord: “Dat heeft God gedaan.” Misschien zou hij zelfs ook hebben verwezen naar Openbaring 14:7 waar een engel het volgende zegt: “Vreest God en geeft hem heerlijkheid, want het uur van oordeel is gekomen, en aanbidt daarom Degene die de hemel en de aarde en de zee en de waterbronnen gemaakt heeft.”

Menselijke theorieën blijken veranderlijk.
Maar voor de wetenschappers van tegenwoordig blijft het een vraag waarop zij nog steeds geen zinnig antwoord hebben. Ja, ze hebben wel theorieën bedacht. Een ervan zegt bijvoorbeeld dat het water via kometen of asteroïden vanuit de ruimte naar de aarde is gekomen. Maar uit onderzoek is gebleken dat niet alle kometen water bevatten. Dus werd door de meeste planetendeskundigen vanaf toen gesteld dat het meeste water van asteroïden kwam en dat kometen slechts hoogstens tien procent van het water leverden. Dat lijkt best een aardige theorie, maar een lezer die een beetje nadenkt zal zich toch afvragen: Kan al het water van de oceanen wel op die manier op de aarde zijn terechtgekomen? Hoeveel asteroïden en kometen moeten er dan wel niet zijn geweest? Ter illustratie: Het beeld komt dan bij mij op van een man die probeert een grote badkuip met water te vullen door telkens slechts één druppel water aan het uiteinde van zijn vinger te laten vallen. Dat zet natuurlijk geen zoden aan de dijk! Voor mij was dit dus, gezien de enorme hoeveelheid water op aarde, in elk geval geen bevredigende theorie. Wikipedia vermeldt: “De totale hoeveelheid water die op aarde in oceanen als zout water en in zoet water gezamenlijk zit, bedraagt circa 1,35 miljard km3.” Het zal de lezer duidelijk zijn dat er dan heel wat neervallende kometen en asteroïden nodig zijn om zo’n volume aan te voeren.

Toch bleven wetenschappers wel geloof hechten aan deze niet geloofwaardige theorie en NASA-vrouw Dr. Julie Castillo-Rogez stelde zelfs dat het nu prioriteit moest zijn om te zoeken naar waterijs op asteroïden. Dat zou kunnen worden verricht door NASA’s geplande robotische en bemande missies. Ze zei: “Als we ijs monsters vinden die dezelfde verhouding van deuterium (D) [‘zwaar waterstof’, bestaande uit een neutron en een proton] tot waterstof (H), zoals te zien op Aarde, bevatten, dan zou dat een sterke aanwijzing zijn.” Dus door de D/H-verhouding van water te vergelijken kunnen planeetwetenschappers blijkbaar iets zeggen over de oorsprong van het water.

Afb. 3. Na een reis van tien jaar kwam ruimtesonde Rosetta bij de komeet  67P / Churyumov-Gerasimenko

Afb. 3. Na een reis van tien jaar kwam ruimtesonde Rosetta bij de komeet 67P / Churyumov-Gerasimenko

Wat is er nu uit recent onderzoek gebleken? In 2004 werd de ruimtesonde Rosetta gelanceerd. (Zie Afb. 3) Rosetta zou ook langs de komeet 67P/ Churyumov-Gerasimenko scheren en men hoopte dus dat het meetinstrument ROSINA dat meevloog dan meer duidelijkheid zou verschaffen over de oorsprong van het water op aarde. Na een reis van tien jaar kwam Rosetta in november 2014 nabij de komeet en konden de waarden worden gemeten. Wat een deceptie werd dit echter. Ik citeer uit het rapport:
“De Rosetta Orbiter Spectrometer voor Ion en Neutral Analyse (ROSINA) instrument heeft gevonden dat de samenstelling van de komeet 67P / Churyumov-Gerasimenko’s waterdamp significant verschillend is van die welke op aarde wordt gevonden.
De waarde voor de D / H-verhouding op de komeet bedraagt meer dan drie keer de aardse waarde. Dit is één van de hoogste ooit gemeten waarden in het zonnestelsel. Dat betekent dat het zeer onwaarschijnlijk is dat kometen zoals 67P / Churyumov-Gerasimenko verantwoordelijk zijn voor het aardse water.”

Conclusie: Mensen bedenken veel theorieën, maar door deze theorie over de aanvoer van water via kometen en asteroïden kan nu, denk ik, wel een streep worden gehaald. Er zijn overigens ook wetenschappers die, op grond van onderzoek naar rotsachtige asteroïden afkomstig van de grote asteroïde Vesta, menen dat de aarde op het moment dat ze werd gevormd al water bevatte. ##

Bron: http://science.nasa.gov/science-news/science-at-nasa/2014/14dec_cometwater/

Meer over de geschiedenis van ruimtesonde Rosetta:
http://www.scientias.nl/rosetta/

## Over de theorie dat het water al veel eerder op aarde was dan men voorheen dacht:

news.nationalgeographic.com/news/2014/10/141030-starstruck-earth-water-origin-vesta-science

Advertenties

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Afbeelding | Dit bericht werd geplaatst in Aarde, Chemische evolutie, Ruimtevaart, Universum en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.