Problemen met mutaties en natuurlijke selectie.

Deze week las ik een interessant door Per A. Larssen geschreven artikel “Mutation And Natural Selection: The Central Dogma of Neo-Darwinian Evolution” Het woord dogma heeft hier de betekenis van een stelling waarover geen enkele twijfel bestaat, die vast staat. Maar wat als duidelijk wordt aangetoond dat de belangrijkste stelling waarop evolutie is gebaseerd niet deugt? Ik vond dit onderwerp zo belangrijk dat ik delen uit dit wetenschappelijke artikel voor u in het nederlands heb vertaald. De inleiding van het artikel zegt:
“Het centrale dogma van het neo-darwinisme is: Mutaties verschaften de verscheidenheid die werd geselecteerd door natuurlijke selectie. Organismen met mutaties worden gunstig geacht en verondersteld te worden “gekozen” door het proces van natuurlijke selectie. Natuurlijke selectie is een beschrijvende term en betekent dat sommige leden onder de nakomelingen van een organisme in de strijd om het bestaan meer kans hebben om te overleven dan andere. Darwin die zich niet bewust was van mutaties en de wetten van genetica, vond dat natuurlijke selectie het enige “mechanisme” was dat hij kon gebruiken om uit te leggen hoe de evolutie heeft plaatsgevonden. De grote nadruk op selectie is sindsdien door de meeste evolutionisten gehandhaafd. Mutaties en natuurlijke selectie zijn uiteindelijk de enige drijvende krachten achter de evolutie, maar zij kunnen alleen effectief zijn als een of meer mutaties het organisme voordeel in een bepaalde omgeving bezorgen. In de evolutie kan natuurlijke selectie niets doen zonder mutaties. Aangezien macromutaties in de praktijk allemaal of neutraal of schadelijk zijn, zijn micromutaties het enige middel waardoor nieuwe soorten zich eventueel zouden hebben kunnen ontwikkelen. De kans dat micromutaties tot nieuwe soorten zullen leiden is echter nagenoeg nul. Een reden is de verslechtering van het genoom die door de mutaties ontstaat, in het bijzonder bij de bijna-neutrale mutaties. Selectie en medische voordelen kunnen dat nadeel niet opheffen. Ook worden “niet-toevallige” mutaties gecontroleerd door ingebouwde cellulaire processen en ze kunnen daarom geen oorzaak zijn van evolutie. Een groot aantal studies toont duidelijk dat het centrale dogma heeft gefaald en dit verwoest de geloofwaardigheid van het neo-darwinisme. Voorts heeft de toegenomen kennis van de immense complexiteit van het leven op moleculair niveau zowel de creationisten als de Intelligent Design- beweging gesteund.”
In dit bestek kan ik niet alle gedetailleerde bewijzen noemen die Larssen vervolgens in de kern van zijn uitvoerige artikel aanhaalt en daarom verwijs ik hiervoor naar de onderaan mijn artikel vermelde bron. Op bladzijde 33 t/m 44 van dit 67 bladzijden tellende pdf-manuscript vindt u het complete verhaal met alle redenaties en uitleg over gedaan onderzoek. Het artikel wordt besloten met 37 literatuurverwijzingen.

Kunnen mutaties nieuwe levensvormen produceren?
Merk op wat Larssen zegt over de mogelijkheden en onmogelijkheden van mutaties: “Van deze micromutaties wordt verondersteld dat ze de bron van genetische variatie zijn die de typische variatie binnen de soorten produceert, maar alleen evolutionisten beweren dat deze micromutaties ook de oorzaak zijn van de stap-voor-stap-gewijze vorming, gedurende miljoenen jaren, van nieuwe soorten. Tot nu toe bestaan er echter geen voorbeelden van mutaties die tegemoet komen aan de benodigde condities voor de cumulatieve selectie die nodig is voor de ontwikkeling van nieuwe levensvormen.”

Macromutaties zijn afbrekend en gunstige micromutaties (zoals kopieerfouten) zijn te zeldzaam om iets op te leveren waardoor selectie kan werken.”

Diverse reparatiesystemen in de cel gaan grotere afwijkingen door mutaties tegen.
“De meeste mutaties veroorzaken kleine veranderingen die geen duidelijk vernietigend effect hebben en daarom door de cel kunnen worden toegestaan. Het kleinste type mutatie, een puntmutatie, verandert een base in een andere base en is meestal het gevolg van een kopieerfout die optreed wanneer chromosomen zich dupliceren tijdens de celdeling. De meeste kopieerfouten zijn willekeurig, een vereiste voor natuurlijke evolutie. Hoewel er een klein aantal fouten overblijven, reduceert de mogelijkheid van de cel om de tekst “proef- te- lezen” en vergissingen te repareren de fouten honderdvoudig of meer. ” (Zie voor meer informatie over dna-reparatie http://www.allesoverdna.nl/woordenboek/dna-reparatie.html )

Larssen wijst er ook op dat er heel wat systemen in de cel zijn ingebouwd die fouten opmerken en repareren. Hij schrijft: “Het grote aantal effectieve genetische reparatiesystemen in de cel omvat drie hoofdcategorieën: het vermijden van fouten, foutcorrectie gedurende de DNA-replicatie en geavanceerde reparatie van fouten die door de twee eerder genoemde systemen niet werden opgemerkt. De kleine overblijvende fouten zouden miljoenen jaren van evolutie vergen om een belangrijke verandering in een gen te bewerkstelligen. Als bepaalde fouten niet kunnen worden gerepareerd brengen tumor- onderdrukkingscellen de cel in een complex geprogrammeerde vernietigingscyclus die apoptosis wordt genoemd. Mensen die in schepping geloven denken dat deze vele reparatiesystemen deel uit maken van het ontwerp van de Schepper en dat die dienen om de informatie in de cel te behouden.”

Er zijn dus blijkbaar beschermende systemen in de cel die grote veranderingen tegengaan en evolutie van nieuwe soorten organismen door mutaties zelfs onmogelijk maken.

Over natuurlijke selectie wordt gezegd: “Selectie is daarom niet in staat om iets nieuws te produceren. Het kan alleen iets selecteren dat reeds bestaat.”
Het artikel spreekt ook over geleidelijke achteruitgang van het menselijk genoom of “genetische degeneratie”. Fig. 7 toont een grafiek waarin de levensduur van bijbelse personen, die na Noach leefden, is uitgezet tegen de tijd. Deze grafiek toont een dramatische afname van de levensduur. Deze curve, waarvoor zelfs een formule wordt gegeven, komt overeen met de degeneratie van het genoom veroorzaakt door opeenstapeling van mutaties. Dus geen evolutie maar devolutie.
Om deze post niet al te lang te maken besluit ik met de samenvatting die Larssen aan het eind van artikel geeft:

Samenvatting
“Toevallige mutaties gecombineerd met natuurlijke selectie is het centrale dogma dat toont hoe de Neo-Darwiniaanse theorie werkt. Dit overzicht toont waarom macromutaties niet de aandrijvende kracht achter evolutie kan zijn en berekeningen laten zien dat kopieerfouten bij micromutaties te zeldzaam voorkomen en niet de basis kunnen zijn voor de ontwikkeling van nieuwe soorten. De rol die natuurlijke selectie bij evolutie kan spelen hangt af van de aanwezigheid van mutaties en natuurlijke selectie is niet in staat om degeneratie van het genoom tegen te houden. Hoe de ongelooflijke chemische prestaties van de levende cel tot bestaan zijn gekomen door toevallige mutaties en natuurlijke selectie , wat hier eerder “het centrale dogma ” werd genoemd, daagt uit tot een verklaring en is, zoals aangetoond, een onmogelijkheid. De bijna-neutrale mutaties binnen de “no-selection zone” van de mutatie-verdelings-curve creëert belangrijke problemen als gevolg van hun steeds toenemende opbouw. Het aanpassingsverlies van 1-2% per generatie zal binnen ongeveer 300 generaties tot een dramatische degeneratie van het mensenras leiden en deze verslechtering van het genoom kan niet worden gered door selectie.

Falende theorie
De gecombineerde impact van het onvermogen van mutaties om nieuwe soorten te produceren en het onvermogen van selectie om de verslechtering van het genoom tegen te gaan, demonstreert dat het centrale dogma van de evolutie gefaald heeft om de complexiteit te verklaren die we zien in moleculaire en cellulaire systemen in de biologie en dit brengt een verwoestende slag toe aan de neo-darwiniaanse evolutietheorie. Deze feiten zijn van voldoende gewicht om een verandering (van de theorie) te rechtvaardigen. De bekende evolutiebioloog Sǿren Lǿvtrup van de Umeä Universiteit voorspelde in zijn boek Darwinism: The Refutation of a Myth zo’n uitkomst toen hij schreef: “Ik geloof dat op een dag de Darwiniaanse mythe zal worden beschouwd als de grootste misleiding in de geschiedenis van de wetenschap.” ─ ( Lǿvtrup, 1987, p. 422)

Bron: http://www.creationresearch.org/members-only/crsq/45/45_4/CRSQ%20Spring%2009%20lo%20res%20for%20web.pdf

Er zijn biologische systemen / moleculaire cascades waarvan de oorsprong niet verklaard kan worden door een stapsgewijs proces, omdat meerdere onderdelen noodzakelijk zijn voor de functie. Die onderdelen kunnen niet gradueel, één voor één ontstaan zijn, omdat het systeem pas werkt als al de essentiële onderdelen aanwezig zijn. En natuurlijke selectie kan pas iets selecteren als het functioneel is.

Charles darwin schreef in zijn boek Het ontstaan van soorten: “Natuurlijke selectie functioneert namelijk alleen door gebruik te maken van geringe opeenvolgende variaties. Ze kan nooit een grote en onverwachte sprong maken.”

Advertenties

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Chemische evolutie, DNA, Evolutie, Intelligent Design en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.