Wat Darwin in zijn tijd niet wist.

Wat heeft je uiterlijk bepaald, zoals de kleur van je ogen, je haar en je huid? En hoe zit het met je lengte en je bouw? Hoe komt het dat je op één van je ouders lijkt of op allebei? En hoe komt het dat er op de uiteinden van je vingers aan de ene kant een zacht gedeelte zit en aan de andere kant een harde, beschermende nagel?
In de tijd van Darwin waren de antwoorden op zulke vragen een mysterie. Darwin zelf was gefascineerd door de manier waarop kenmerken van de ene generatie worden doorgegeven aan de volgende. Maar hij wist niet veel af van de wetten van de genetica en nog minder van de mechanismen in de cel die de erfelijkheid bepalen. Inmiddels bestuderen biologen al tientallen jaren de genetische code van de mens en de gedetailleerde instructies die opgeslagen zijn in een bijzondere molecule die DNA wordt genoemd. De grote vraag is natuurlijk: waar komen die instructies vandaan?

Wat zeggen veel wetenschappers? Veel biologen en andere wetenschappers denken dat DNA en de gecodeerde instructies erin door ongeleid toeval en in de loop van miljoenen jaren zijn ontstaan. Ze zeggen dat er geen bewijs voor ontwerp is in de structuur van DNA of in de gegevens die het bevat en overdraagt, en ook niet in de manier waarop het functioneert.
Wat zegt de Bijbel? De Bijbel geeft te kennen dat de vorming van onze lichaamsdelen en zelfs het moment waarop ze worden gevormd, verband houden met een figuurlijk boek dat door God gemaakt is. Onder inspiratie schreef koning David het volgende over God: „Uw ogen zagen zelfs het embryo van mij, en in uw boek waren alle delen ervan beschreven, met betrekking tot de dagen dat ze werden gevormd en nog niet één onder ze er was” (Psalm 139:16).
Wat zeggen de bewijzen? Als de evolutietheorie waar is, moet het op zijn minst enigszins mogelijk lijken dat DNA door een serie toevallige gebeurtenissen kan zijn ontstaan. Als de Bijbel waar is, zouden er in DNA overtuigende bewijzen te vinden moeten zijn dat het ontworpen is door een ordelijk, intelligent brein.
Onderzoekers zijn erachter gekomen dat een cel alleen kan overleven als er minimaal drie verschillende soorten ingewikkelde moleculen samenwerken: DNA (desoxyribonucleïnezuur), RNA (ribonucleïnezuur) en eiwitten. Tegenwoordig zullen maar weinig wetenschappers beweren dat een complete levende cel plotseling en toevallig ontstaan is uit een mengsel van levenloze chemische stoffen. Maar hoe groot is de kans dat RNA of eiwitten door toeval ontstaan?
Een experiment. Veel wetenschappers denken dat leven door toeval kan ontstaan vanwege een experiment dat in 1953 werd uitgevoerd. Toen lukte het Stanley Miller om een aantal aminozuren (de chemische bouwstenen van eiwitten) te produceren. Hij deed dat door een gasmengsel waarvan men aannam dat het de atmosfeer van de jonge aarde nabootste, te bestoken met elektrische ontladingen. Na die tijd zijn er ook aminozuren aangetroffen in een meteoriet. Betekent dit dat alle fundamentele bouwstenen van het leven makkelijk door toeval kunnen ontstaan?

Robert Shapiro, sprekend over het ontstaan van leven op aarde.

Robert Shapiro, sprekend over het ontstaan van leven op aarde.

Robert Shapiro, emeritus hoogleraar scheikunde aan de Universiteit van New York, zegt dat sommigen hieruit de conclusie hebben getrokken „dat alle bouwstenen van het leven gemakkelijk in experimenten als dat van Miller kunnen ontstaan en in meteorieten voorkomen. Dat is niet het geval.”
Neem nu de RNA-molecule. Die is samengesteld uit kleinere moleculen die nucleotiden worden genoemd. Nucleotiden verschillen van aminozuren en zijn nog iets complexer. Volgens Shapiro „heeft niemand ooit melding gemaakt van nucleotiden die bij een experiment met elektrische vonken zijn ontstaan of in meteorieten [zijn] aangetroffen”. De kans dat een zichzelf replicerende RNA-molecule zich op een willekeurige manier vormt uit een soep van chemische bouwstenen, zegt hij, „is zo onvoorstelbaar klein, dat, zelfs wanneer het maar een keer ergens in het zichtbare heelal zou gebeuren, we moeten spreken van ongelooflijke mazzel”.
Hoe zit het met eiwitmoleculen? Ze kunnen bestaan uit nog geen vijftig of uit wel duizenden aminozuren, die in een heel specifieke volgorde aaneengeregen zijn. Een gemiddeld functioneel eiwit in een ’eenvoudige’ cel bevat tweehonderd aminozuren. Zelfs deze cellen bevatten al duizenden verschillende soorten eiwitten. De waarschijnlijkheid dat ook maar één eiwit dat slechts honderd aminozuren bevat zich ooit spontaan op aarde ontwikkelt, is berekend op een kans van één op de biljard.
De onderzoeker Hubert Yockey, die een voorstander is van de evolutieleer, gaat nog verder. Hij zegt: „Het is onmogelijk dat bij de oorsprong van het leven de eiwitten er het eerst waren.” Er is RNA nodig om eiwitten te maken, maar eiwitten zijn weer betrokken bij de productie van RNA. Maar stel nu dat het extreem onwaarschijnlijke gebeurt, en dat zowel eiwitten als RNA-moleculen bij toeval tegelijk op dezelfde plaats ontstaan.

dr. Carol ClelandHoe groot zou de kans dan zijn dat ze zouden samenwerken en dat er een levensvorm zou ontstaan die zichzelf kan repliceren en in leven kan houden? „De kans dat dit bij toeval zou gebeuren (met een willekeurig mengsel van eiwitten en RNA) lijkt astronomisch klein”, zegt dr. Carol Cleland van het Astrobiologisch Instituut van de NASA. Ze vervolgt: „Toch lijken de meeste onderzoekers aan te nemen dat als ze eenmaal weten hoe eiwitten en RNA zich onder de oeromstandigheden in de natuur onafhankelijk van elkaar kunnen ontwikkelen, de samenwerking voor zich spreekt.” In verband met de huidige theorieën over de manier waarop deze bouwstenen van het leven door toeval kunnen zijn ontstaan, zegt ze: „Geen daarvan geeft echt een overtuigende uitleg van hoe dit is gebeurd.”
Video. Laten we nu eens een kijkje in een cel nemen. Dankzij de animatietechniek kunnen we nu in onderstaande video zien wat Darwin nimmer zag. En vraag jezelf dan eens af: Kunnen deze ongelooflijk ingewikkelde processen in de cel zich bij toeval hebben ontwikkeld of zijn ze het product van een Super-Intelligente-Ontwerper? Geniet van “Het leven in de cel” Daarna kun je eventueel doorklikken op “Asthonishing Moleculair Machines”, om ook de rijkelijk geïllustreerde TED-lezing van Drew Berry te bekijken. De getoonde beelden van het zichzelf kopiërend DNA zijn werkelijk verbazingwekkend! Het laatste deel laat zien wat er in het lichaam gebeurt als iemand gebeten wordt door een met malaria geïnfecteerde mug. Deze video duurt ca. 14 min. maar mag je eigenlijk niet missen.

Bronnen: De inhoud van bovenstaand artikel is ontleend aan de brochure “Vijf belangrijke vragen over het ontstaan van het leven” ─ blz. 13, 5 en 6. Deze brochure is ook te bekijken en te beluisteren op www.jw.org (Kijk onder Publicaties, Boeken en brochures, pagina 2 ) Hier kunt u ook de bronvermeldingen van de aangehaalde wetenschappers vinden. De afbeeldingen zijn door mij toegevoegd.

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Chemische evolutie, DNA, Eencellige organismen, Evolutie, Intelligent Design, Menselijk lichaam en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.