Zijn alle wetenschappers wel eerlijk en betrouwbaar?

Mij is ooit wel, in een reactie van een in evolutie gelovend persoon, verweten dat ik te weinig vertrouwen in wetenschappers zou hebben. Zit ik er werkelijk zo naast als ik denk dat sommige wetenschappers (waaronder ook vooraanstaande evolutionisten zoals we later zullen zien) bewust feiten hebben verdraaid en voor hun carrière ‘spectaculaire’ artikelen hebben geschreven, waarvan achteraf blijkt dat ze zijn gebaseerd op uit de duim gezogen ‘feiten’? Het zou natuurlijk niet mogen voorkomen. Wie zou kunnen vermoeden dat toegewijde geleerden zouden sjoemelen met hun meetgegevens teneinde hun beweringen ondersteund te krijgen? Dat zij selecteren wat vόόr hun theorie pleit en terzijde schuiven wat dat niet doet? Of verslagen schrijven van experimenten die zij nooit hebben uitgevoerd en gegevens vervalsen om conclusies te schragen die zij niet konden bewijzen? Of rapporteren over onderzoeken die zij nooit hebben verricht en aanspraak maken op auteurschap van artikelen waaraan zij nooit hebben gewerkt of die zij zelfs nooit hebben gezien?
Er was een tijd dat experimenten en data goed door collega-wetenschappers werden gecontroleerd, maar volgens Frank Miedema, decaan van het UMC Utrecht, die werd geïnterviewd in onderstaand artikel in de Volkskrant van eergisteren (7-11-2013), is dat nu ook niet meer het geval. De kop boven het artikel luidde: “Prikkels in wetenschap net zo pervers als bij de banken.” Er wordt helaas naar hartenlust gefraudeerd om maar hoger in aanzien te komen en onderzoeksubsidies te verkrijgen. Volgens Miedema is het “onder biotechnologen… een vuistregel dat de helft van al het gepubliceerde onderzoek niet repliceerbaar is.” Deze onware artikelen worden dan helaas ook nog zonder goede controle in vooraanstaande wetenschappelijke tijdschriften als Science en Nature gepubliceerd. Ik denk dan: Dat de banken oneerlijk zijn wisten we al, maar nu komt publiekelijk aan het licht dat het morele bederf blijkbaar ook al door de wetenschap is overgenomen. Het spreekwoord zegt: Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Natuurlijk zijn niet alle wetenschappers onbetrouwbaar, maar we doen er blijkbaar toch goed aan om niet alles klakkeloos voor waar aan te nemen.

Bron: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3540623/2013/11/07/Prikkels-in-wetenschap-net-zo-pervers-als-bij-de-banken.dhtml?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=

Afbeelding uit Reader's Digest over de Hoax (het bedrog)

Afbeelding uit Reader’s Digest over de Hoax (het bedrog)

Het bedrog in verband met de” Piltdown-mens”
Eén bekend geworden geval van bedrog in de geschiedenis van de evolutietheorie was de beruchte Piltdown-schedel (een vervalsing, in 1912 aangetroffen in Zuid-Engeland). Advocaat en amateur-archeoloog Charles Dawson beweerde dat hij in de buurt van Piltdown overblijfselen had gevonden van een aapachtige mens. Maar pas in 1953 bewezen Britse geleerden dat de „Piltdownmens” bedrog was. Radioactieve datering toonde aan dat de schedelresten afkomstig waren van de schedel van een moderne mens. De kaak behoorde aan een orang-oetan. De tanden waren kunstmatig afgevijld en de beenderen waren chemisch gekleurd om ze oud te doen lijken. In hetzelfde gebied waren ook oude beenderen van dieren uit verre landen in de grond gestopt om de indruk te versterken dat de vondsten heel oud waren. Dit was niet alleen een poging om Engeland te promoten als het vaderland van de missing link tussen mens en aap, de vondst sloot ook opvallend goed aan bij de visie van de Britse paleoantropoloog Sir Arthur Keith – die daarmee meteen een van de hoofdverdachten werd in deze nooit volledig opgehelderde affaire. Zie voor meer bijzonderheden ook mijn artikel „Het beruchtste geval van wetenschapsfraude”

<a href="https://gervanpoelgeest.wordpress.com/2011/02/07/„het-beruchtste-geval-van-wetenschapsfraude”/
brief-PiltdownmensOok paleontoloog en evolutiebioloog Stephen Jay Gould (1941-2002) schreef over deze zaak in Natural History van juni 1981. Hij belicht in onderstaand artikel onder meer ook de rol die de bekende Franse jezuïtische priester en paleontoloog Pierre Teilhard de Chardin hierbij speelde.
Bron: http://www.clarku.edu/~piltdown/map_prim_suspects/Teilhard_de_Chardin/Chardin_Prosecution/Piltinletters.html

Vervalsingen van Ernst Haeckel ontmaskerd.
Een ander geval van bedrog werd gepleegd door Ernst Haeckel, een charlatan die zijn tekeningen vervalste om zijn zogenaamde embryonale homologie- theorie te ondersteunen. Hij veranderde frauduleus tekeningen gemaakt door andere wetenschappers van mens en hond-, varkens- en andere dierlijke embryo’s, om de gelijkenis tussen hen te verhogen en de verschillen te verbergen. Toen hij gepakt werd, was zijn enige verdediging, dat andere evolutionisten dezelfde misdrijven hadden begaan. Hij zei: “Na deze compromitterende bekentenis van “vervalsingen” moet ik mijzelf als schuldig en vernederd zien, als ik niet de troost had gehad om in de gevangeniscel honderden medebedriegers te zien, waaronder vele vertrouwde observatoren en uitgelezen biologen. De grote meerderheid van alle diagrammen in de beste biologieboeken, verhandelingen en rapporten zijn in dezelfde mate bedrog, want zij zijn alle niet exact, en in meer of mindere mate uitgedokterd, geschematiseerd en geconstrueerd.” Michael Richardson, een docent en embryoloog bij het Instituut Biologie Leiden , heeft deze fraude meer recenter beschreven in een artikel in het tijdschrift Anatomie en Embryologie, dat in 1997 nog werd beoordeeld in Science en New Scientist #. Het was hem opgevallen dat er eigenlijk nog steeds weinig echt onderzoek naar was gedaan. Hij verzamelde daarom een internationaal team om dat opnieuw te onderzoeken en ‘de uiterlijke vorm van embryo’s uit een breed scala van gewervelde soorten te fotograferen, in een stadium dat vergelijkbaar is afgebeeld door Haeckel’. Het team verzamelde embryo’s van 39 verschillende wezens, waaronder buideldieren uit Australië, boomkikkers uit Puerto Rico, slangen uit Frankrijk, en een alligator embryo uit Engeland. Zij vonden dat de embryo’s van verschillende soorten zeer verschillend zijn. Sterker nog, ze zijn zo anders dat de tekeningen van Haeckel (van soortgelijke uitziende mens, konijn, salamander, vis, kip, enz. embryo’s) onmogelijk konden zijn gemaakt van echte exemplaren.

Wetenschappers verdenken hun collega’s
Hoe wijd verspreid is bedrog in de wetenschap? In 1992 zond het grootste algemeen wetenschappelijke genootschap ter wereld, het Amerikaans Genootschap ter Bevordering van de Wetenschap, een vragenlijst over dit onderwerp aan 1500 leden. Van de 469 wetenschappers die antwoordden, meende 27 procent „in de afgelopen tien jaar te zijn gestuit op of getuige te zijn geweest van verzonnen, gefalsificeerd of geplagieerd onderzoek”, aldus het tijdschrift Science. Slechts 2 procent geloofde dat er steeds minder bedrog gepleegd wordt; 37 procent was van het tegendeel overtuigd. Van degenen die op bedrog waren gestuit, zei 27 procent er niets aan gedaan te hebben, en had slechts 2 procent de gegevens die naar zij vermoedden vervalst waren, openlijk aangevochten. De wetenschappers somden voor al het bedrog veel oorzaken op, zoals de hevige wedijver om ontdekkingen als eerste te publiceren, regeringssubsidies te krijgen en naam te maken. Zijn alle wetenschappers dus wel eerlijk en betrouwbaar? De wijze koning Salomo gaf het volgende goede advies: „De onverstandige gelooft elk woord, maar de verstandige denkt bij alles na” (Spreuken 14:15, Willibrordvertaling).

Noot #
1. Michael Richardson et al., Anatomie en Embryologie, 196 (2) :91-106, 1997.
2. Elizabeth Pennisi, Haeckel’s Embryo’s: Fraude herontdekt, Science 277 (5331): 1435, 5 september 1997.

Advertenties

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Evolutie, Natuur, zoogdieren en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.