De Grote Ontwerper zorgde voor variatie in zijn schepping.

De Schepper heeft de oppervlakte van de aarde met een eindeloze variatie van levensvormen bevolkt. In mijn verhaaltjes over ontwerp in de natuur zijn er al heel wat langs gekomen. Maar de oceaan doet wat dat betreft voor het land niet onder. Ook daar zien we de vreemdste schepselen en allemaal hebben ze een nuttige functie in het ecologische systeem, ook al is die in sommige gevallen voor de mens nog niet duidelijk.

slijmprik

De slijmprik
Zo leeft in zee bijvoorbeeld de slijmprik, Myxine glutinosa, een aalvormig schepsel met drie harten, waarvan er één niet met zijn zenuwstelsel is verbonden. Zijn bek is eenvoudig een rond gat; hij bezit slechts één neusgat en op zijn tong staan tanden. De slijmprik leeft op de bodem van de oceaan, meestal half begraven in de modder, en kan enorme hoeveelheden slijm afscheiden. Wanneer men een slijmprik van 25 à 40 centimeter in een kleine emmer met water doet en het dier schudt, is in een mum van tijd de hele inhoud van de emmer in één grote massa slijm veranderd. Het is niet bekend waarom het dier dit bijzondere vermogen bezit.

De tong van de slijmprik zit vol tanden

De tong van de slijmprik zit vol tanden


De buigzame slijmprik kan zichzelf ook in de knoop leggen. Met welk doel? Om zich tegen het lichaam van een stervende vis schrap te kunnen zetten en stukken vlees los te rukken; daarbij trekt hij zijn kop door de lus terug. Het slijm maakt de slijmprik ook tot een glibberig en moeilijk te vangen schepsel. Maar zelf heeft hij geen enkele last van zijn slijmerige jas; wanneer hij ervan af wil, trekt hij zich eenvoudig door een van zijn eigen knopen. Deze verwijdering van overtollig slijm is erg belangrijk, omdat anders zijn kieuwopeningen dicht zouden gaan zitten. In onderstaande video zijn de hierboven genoemde eigenschappen goed te zien:

De zeepok
Een bekend, maar tegelijk ook een heel ongewoon schepsel, is de zeepok — een schaaldiertje dat in het water leeft. Zeelieden ergeren zich er aan, omdat hij de gewoonte heeft zich bijna onwrikbaar op de huid van scheepsrompen te hechten en daarmee voor veel weerstand en een hoog brandstofverbruik zorgt. Maar dit kleine schepsel vervaardigt een lijm zo sterk dat een laagje van slechts 0,0762 mm dikte een „schuifweerstand” van meer dan 493 kilogram per vierkante centimeter heeft! Iedereen die wel eens geprobeerd heeft een zeepok van de ondergrond die ze gekozen heeft los te peuteren, zal getuigen van de kracht van haar sterke hechtmiddel. Deze kleefstof is een cement die zowel hitte als kou kan weerstaan. Onderzoekers hebben het zeepokcement aan een temperatuur van 350° Celsius blootgesteld, maar het is niet gesmolten, en bij 230° Celsius onder nul is het noch gebarsten noch afgebladerd. Zeepokcement bleek ook bestand te zijn tegen de meeste oplosmiddelen. Sterke zuren, logen, organische oplosmiddelen of water hebben er geen vat op. Het kan blijvende verbindingen tot stand brengen tussen praktisch alle combinaties van stoffen.
Mogelijke toepassingen
En aangezien het in zout water ontstaat en hard wordt, zou het in het zoute milieu van het menselijk lichaam heel goed voor medische doeleinden gebruikt kunnen worden. Tandartsen zouden het een ideaal cement vinden om vullingen in tanden en kiezen mee vast te hechten. En het zou waarschijnlijk ook bijzonder nuttig blijken in de plastische chirurgie en bij het helen van gebroken beenderen. Bovendien zou zo’n duurzaam en sterk lijmprodukt bijzonder welkom zijn in de industrie. De voortreffelijke eigenschappen ervan brachten onderzoekers ertoe om een kunstmatig zeepokcement, een „Superkleefstof”, te vervaardigen.
Nog andere bijzondere eigenschappen
De zeepok hecht zichzelf na het ei- en larvenstadium doorlopen te hebben, met behulp van zijn permanent klevende cement op een bepaald voorwerp vast. Op de foto hieronder ziet u dat de rondzwemmende larven zich zelfs op de klep van een in zee ronddrijvende pet hebben vastgezet en daar groter zijn gegroeid. (Foto 3)

Foto 3  De larven van de zeepok hebben zich zelfs op de klep van een in zee drijvende pet vastgezet.

Foto 3 De larven van de zeepok hebben zich zelfs op de klep van een in zee drijvende pet vastgezet.

Op de volgende zwartwit-foto is te zien dat het skelet van de zeepok bestaat uit een bodemplaatje, een aantal opstaande wanden en vier sluitkleppen, die zich bij de punt kunnen openen om de pluimachtige voetjes gelegenheid te geven naar buiten te waaieren en plankton naar binnen te vegen. Deze waaiertjes zijn op de daaropvolgende kleurenfoto 5 zichtbaar.

Foto 4 Zeepok van opzij en vanaf bovenzijde gezien. De kleppen zijn gesloten.

Foto 4 Zeepok van opzij en vanaf bovenzijde gezien. De kleppen zijn gesloten.

Zeepokken hechten zich op rotsen, schelpen, walvissen, schepen en zelfs hard geworden klompen olie, en bepaalde zeepokken weer op andere zeepokken of mosselen. Veel zeepokken bezitten zowel mannelijke als vrouwelijke organen, maar de meeste soorten bevruchten zichzelf niet. En hoewel ze permanent verankerd zitten, biedt dit geen enkel probleem. Zij leven in een dichtbevolkte gemeenschap en hoeven om te paren alleen maar een geschikte buur uit te zoeken, waarna zij de afstand met behulp van een lange, intrekbare buis overbruggen.
Een delicatesse
Er is één zeepokkensoort die zich niet op scheepswanden vasthecht, maar rotsen onderwater uitzoekt. Deze zeepok is bij velen meer geliefd omdat hij tot ongeveer 1,4 kilo kan uitgroeien en een eetbare delicatesse vormt, die erg veel naar kreeft en krab smaakt.

Foto 5 Austromegabalanus psittacus, ofwel de reuze zeepok, is een indrukwekkend schaaldier. Het is een eetbare soort. Zelf eet hij plankton.

Foto 5 Austromegabalanus psittacus, ofwel de reuze zeepok, is een indrukwekkend schaaldier. Het is een eetbare soort. Zelf eet hij plankton.

Vond u dit ook geen wonderlijke diertjes? Onderzoekers die de oceaanbodem onderzoeken, en in de diepten van de zee zelf afdalen, zien nog verbazingwekkender wonderen. Zij hebben al veel dingen ontdekt die voor de mens op het droge land bijzonder nuttig zijn gebleken, en toch geven ze zelf toe dat ze nog maar net ’de oppervlakte hebben beroerd’ van alles wat er te weten valt. Er is nog veel meer te ontdekken, daar beneden in de diepten van de zee. Daar ligt een onuitputtelijke voorraadbron van informatie, voedsel, rijkdom, en oneindige schoonheid te wachten op degenen die de wonderen ervan onderzoeken. Het is nu nog moeilijk te overzien wat de mens nog allemaal van de levende schepselen op aarde kan „afkijken” of „nabootsen” of voor zijn doel kan aanwenden. Maar wat hij tot nu toe heeft geleerd, is genoeg om aan te tonen dat het reservoir van kennis nog nauwelijks is aangeboord.

Fotosynthese: Een nog onbekend terrein.
Zelfs op terreinen waarop de mens al heel wat heeft onderzocht, valt er nog veel te ontdekken. Een van de verbazingwekkende dingen bijvoorbeeld die door groene planten worden gedaan, is water en kooldioxyde in suiker omzetten. Dit proces, dat als fotosynthese * bekendstaat, begrijpt de mens na twee eeuwen van onderzoek nog steeds niet. De plantenfysioloog L. C. Walker zei: „Indien het geheim werd ontvouwd, zou het de mens waarschijnlijk mogelijk zijn in een fabriek ter grootte van een doorsneeschoolgebouw zoveel voedsel te produceren dat daarmee de gehele wereld gevoed zou kunnen worden.”
Zover is het nog niet, maar we kunnen gelukkig wel volop genieten van heerlijk fruit en van met graan gebakken brood. En we kunnen ook terecht bewondering hebben voor het door de ‘Grote Chemicus’ of Schepper ontworpen proces van fotosynthese* . Onderzoekers hebben in de loop der tijd weliswaar steeds meer kennis gekregen van de ingewikkelde processen die bij fotosynthese plaatsvinden, maar het is mensen nog steeds niet gelukt om dit proces na te bootsen en er op grote schaal voedsel mee te produceren. Voor de definitieve oplossing van het hongerprobleem kunt u dan ook beter vertrouwen stellen in de belofte van de Schepper. Over het aardse Paradijs dat God tot stand zal brengen, profeteert Psalm 72:16:

„Er zal volop koren op aarde blijken te zijn; op de top der bergen zal overvloed zijn.”

In het oude Israël groeide het koren gewoonlijk in de dalen. Maar in de gezegende omstandigheden die in deze profetie beschreven worden, zal zaad zelfs op de meest kale, droge en onproductieve grond — die normaliter niets zou opbrengen — een overvloedige opbrengst geven. „In de tijd van de Messias”, zegt een bijbelgeleerde, „zou het zijn alsof er overal graan zou staan te wuiven, zelfs op de toppen van de bergen, alsof de heuvels tot helemaal bovenaan toe gecultiveerd land zouden zijn, zodat heel het land bedekt zou zijn met golvende, blije, oogstrijpe gewassen.”

Fotosynthese: Bekijk voor een overzicht van de complexe processen bij fotosynthese de video’s op onderstaande website eens. De diverse processen worden middels virtuele animatie bijzonder mooi duidelijk gemaakt. Dit is duidelijk voer voor wetenschappers! Maar al begrijp ook ik, als leek, niet alle scheikundige en moleculaire processen die worden getoond, het maakt mij wel duidelijk dat er een Meester Chemicus nodig was die fotosynthese ontwierp. Dit kan beslist niet door toevallige evolutie zijn ontstaan.
http://vcell.ndsu.edu/animations/photosynthesis/photosystemII_01.htm

Advertenties

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Intelligent Design, Natuur, Planten, Zee, Zeedieren en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.