De complexiteit van de cel wijst op ontwerp.

Toen Darwin ruim 150 jaar geleden zijn evolutietheorie bedacht had hij geen enkel benul van de complexe werking van de menselijke cel. Hij dacht dat die heel eenvoudig en simpel in elkaar zat. Door de ontwikkeling van betere microscopen en het onderzoek van microbiologen kwam er in de volgende eeuw een heel ander en realistischer beeld. Een van de wetenschappers die zich aan dit onderzoek wijden was professor Michael Behe en hij raakte er steeds meer van overtuigd dat de cel dermate complex functioneert dat er inderdaad gesproken kan worden van intelligent ontwerp. In bijgaande video is hij aan het woord en krijgen we ook de met een flagellum of roterende zweepstaart uitgeruste bacterie te zien waarmee deze bacterie zich voortbeweegt (zie Foto ).

flagellum
Sommige bacteriën hebben zelfs meerdere van deze zweepstaarten en kunnen de draairichting ook omkeren. De buigzame en roterende zweepstaart is in feite een uiterst efficiënte miniatuur motor die uit diverse onderdelen bestaat die heel doelmatig met elkaar samenwerken en onmogelijk per toeval door langzame evolutie konden ontstaan. Ook wordt het begrip irreducible complexity of ‘onherleidbare complexiteit’ verklaard aan de hand van het voorbeeld van de muizeval. Die bestaat uit een aantal verschillende onderdelen, maar elk onderdeel heeft zijn functie in het geheel. Als slechts een van de onderdelen wordt weggehaald werkt het systeem niet meer. Dit betekent dat als evolutie waar zou zijn alle 40 onderdelen van bijvoorbeeld de zweepstaartmotor op hetzelfde moment geëvolueerd moeten zijn om het geheel te laten functioneren. Dit maakt de kans dat dit door blind toeval en stap voor stap zou zijn gebeurd zeer onwaarschijnlijk. De video duurt ongeveer 8 min.

Het tijdschrift New Scientist noemt de bacteriële flagel „een goed voorbeeld van een complex moleculair systeem — een ingewikkelde nanomachine die menselijke ingenieurs niet zouden kunnen maken”.
Het DNA in de bacterie bevat de ’instructies’ voor de flagel en zijn voortstuwingsmechanisme. Het geheel bestaat uit ongeveer veertig eiwitten, die te vergelijken zijn met de onderdelen van een motor. En dan te bedenken dat de flagel zichzelf in niet meer dan twintig minuten kan bouwen! Wetenschappers verbazen zich erover dat de minuscule bacteriële flagel zichzelf bouwt, en daarbij precies de juiste volgorde aanhoudt om alle veertig onderdelen ervan in elkaar te laten passen en goed te laten functioneren.
Wat denkt u? Is de bacteriële flagel door toeval ontstaan of is hij ontworpen?

Advertenties

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Eencellige organismen, Evolutie, Intelligent Design en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.