Bijzonder ontwerp van de “pauwenoog” (ocellus).

In een vorige post (die van 7 april)vertelde ik u al enkele bijzondere zaken die bij het ontwerp van vogelveren spelen en wetenschappers nog steeds voor raadsels stellen. Deze keer kijken we wat gedetailleerder naar het ontwerp van de “pauwenoog”, dat is de kleurige ronde vlek in de pauwestaartveer. Deze veren kunnen wel 1,5 m lang worden en aan het uiteinde van elk van de 100 tot 150 veren zit dit pauwenoog of ocellus. Op de detailfoto van de pauwenoog ziet u dat elk afzonderlijk veertje meerdere kleuren heeft. Als u het veertje vanaf de basis naar het uiteinde volgt ziet u dat het kleurenpatroon verandert. Bij veer A gaat het van lichtgroen naar bruin, lichtgroen, donkergroen, en weer terug naar lichtgroen. Bij veer B is de volgorde lichtblauw, donkerblauw, lichtblauw, bruin, lichtgroen, donkergroen en lichtgroen. De pauwenoog bestaat uit ongeveer zestig veertjes en bij elk aangrenzend veertje is de plaats van de kleurverandering iets verschoven waardoor al deze veertjes samen het ronde oog vormen.
Het is volkomen logisch dat het complexe kleurenpatroon van de pauwenoogveren niet totaal willekeurig kan zijn ontstaan zoals de evolutietheorie ons wil doen geloven. Nee, het blijkt, net als bij de productie van een tapijt gebeurt, veeleer heel intelligent volgens een regelmatig patroon te zijn geprogrammeerd. Het resultaat beantwoordt aan de hoogste eisen van schoonheid, ontwerp en kunst. Verbaast dit u? Het wonder wordt des te groter als u weet dat, volgens de laatste wetenschappelijke ontdekkingen, de mooie kleuren blauw en groen, zoals die voor het blote oog zichtbaar zijn, in werkelijkheid, op nano-grootte allemaal zwart zijn. Een wetenschappelijke bron vermeldt: “De verenvezels hebben een zwart pigment. Het geheim zit in de verschillende hoeken waaronder de nano-deeltjes binnen de vezels het zonlicht opvangen en reflecteren waardoor de kleurschakeringen worden gecreëerd.”— (bron Milius)
Lees hieronder ook eens over nog een wonder bij het ontwerp van pauwenveren.

Het wonder van de rui

Zo trots als een pauw

De jaarlijkse rui is feitelijk een grote onderhoudsbeurt voor pauwen. De ontwerper van de pauw nam daarbij geen halve maatregelen. Omdat veren zichzelf niet kunnen genezen, zorgde hij ervoor dat beschadigde of versleten veren volledig worden vervangen. In de twee weken van rui verliest de haan dus zijn hele sleep. Anders dan bij auto’s kunnen de nieuwe veren niet zomaar even uit het voorraadmagazijn gepakt worden. Het wonderlijke is dat er vanzelf weer nieuwe veren gaan groeien. Dit kost wel veel energie, maar na ruim een half jaar hebben deze nieuwe veren weer hun volle lengte bereikt. De pauw hoeft ook niet bezorgd te zijn of het kleurenpatroon bij zijn nieuwe veren wel hetzelfde zal zijn. Elk afzonderlijk veertje krijgt weer exact de goede kleur, de juiste volgorde van de kleuren en kleurlengte volgens het eerdere kleurenpatroon. Het programma daarvoor is immers nauwkeurig vastgelegd in het DNA van de vogel. In elke cel bevindt zich als het ware een blauwdruk van het complete ontwerp. In het DNA zijn dus alle gegevens betreffende kleur, vorm en materiaal vastgelegd en elk jaar kan de pauw zich daardoor weer in een mooi nieuw verenkleed vertonen. U hoeft ook niet bang te zijn dat er zomaar een totaal afwijkend kleurenpatroon zal ontstaan, waardoor de pauw niet meer herkenbaar zou zijn. Nee, de Schepper of Grote Programmeur heeft het DNAstabiel geprogrammeerd dat eventuele kleine afwijkingen of onverhoopt nadelige mutaties vanzelf weer worden gecorrigeerd en de pauw dus ontelbare generaties achtereen zijn prachtige verenkleed kan blijven showen. Wat denkt u: is het patroon van de pauwenoog bij toeval ontstaan of is het weer een mooi staaltje van ontwerp?

Pronkende Pauwenhaan op golfplaatdak.
Ik vond op internet een mooi filmpje van de Indische of blauwe pauw (Pavo Christatus). De pauw in de video pronkt op een dak van golfplaten met zijn veren en probeert, door zijn veren uit te spreiden en er gracieus mee te bewegen, indruk te maken op de vrouwtjespauwen. U begrijpt nu ook waar het gezegde “zo trots als een pauw”vandaan komt. Aan het eind van de korte film draait de pauw zich helemaal om en kunt u zien dat hij onder de sleep ook nog een andere staart van kortere en minder opvallende bruine veren draagt.

http://ibc.lynxeds.com/video/indian-peafowl-pavo-cristatus/male-dancing-rooftop

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Evolutie, Intelligent Design, Natuur, Vogels en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.