Bloedstollingmechanisme sterk bewijs voor intelligent ontwerp

Toen een arts, die voorheen in evolutie had geloofd, door de studenten van een EHBO-cursus werd gevraagd wat hem tot het geloof in een Schepper had gebracht, antwoordde hij: “Toen ik de finesses van het bloedstollingsysteem leerde kennen. Dat was voor mij, naast andere bewijzen, het meest overtuigende bewijs.”

Het is inderdaad wonderlijk dat ons bloed het vermogen heeft om wanneer we ons snijden of ons prikken aan de puntige uitsteeksels van een roos, van binnen uit, binnen een paar minuten, een gestolde prop of plug te vormen. Die zorgt er voor dat de bloedstroom ophoudt, zodat niet al ons bloed naar buiten kan stromen en we als het ware leeg zouden lopen. Het doet enigszins denken aan de uitvinding waarbij in de binnenbanden van een fiets via het ventiel een vloeistof wordt ingebracht die er voor zorgt dat een lekke band zich zelf kan herstellen. We kunnen ons afvragen hoe het komt dat het lichaam weet dat de prop zich moet vormen, maar ook hoe het stollingsmechanisme er voor zorgt dat het stollen wordt gestopt. Het is ook niet wenselijk is dat al uw bloed stolt, want dan zou u doodgaan.

De chemisch bioloog professor Michael Behe heeft de werking van het hele bloedstollingsysteem opgenomen in zijn boek “De zwarte doos van Darwin” dat ook in het Nederlands werd vertaald. Behe vraagt: „Wanneer het stollen eenmaal is begonnen, wat weerhoudt het er dan van door te gaan totdat al het bloed . . . vast is geworden?” Hij legt ook uit dat „de vorming, beperking, versterking en verwijdering van een bloedstolsel” een geïntegreerd biologisch systeem vormen. Faalt er één onderdeel, dan faalt het hele systeem.

Behe noemt bloedstolling een cascadesysteem. Wat is dat? In het Panama-kanaal worden schepen via een stelsel achtereenvolgende sluizen stapsgewijs naar een hoger niveau gebracht. Dit sluizenstelsel noemt men een cascade-systeem. In ons bloed gebeurt iets soortgelijks. Als u zich verwondt worden vloeibare stoffen in uw bloed omgezet tot vaste stoffen die samenklonteren en het gat afsluiten. Het verbazingwekkende is dat er tientallen stollingsfactoren bij betrokken zijn die elkaar aansturen tot de volgende stap of, in het voorbeeld van de sluizen, naar het volgende niveau brengen. Het schip moet per se eerst de sluisdeuren passeren om in de volgende sluis te komen. Zo is het ook met de bloedstolling: Als het bewuste eiwit (of stollingsfactor) ontbreekt wordt de volgende stap niet gezet. De volgorde van het proces ligt dus geheel planmatig vast en het totale systeem is zo complex dat het nooit toevallig door geleidelijke evolutie kan zijn ontstaan. Het systeem moet wel in een keer compleet ontwikkeld zijn, wilde het nuttig zijn en goed kunnen werken. Dat toevallige mutaties dit hebben kunnen bewerkstelligen is zéér onwaarschijnlijk.

bloedstolling-cascade

Russell Doolittle, evolutionist en hoogleraar biochemie aan de University of California stelt de vraag: „Hoe ter wereld heeft dit complexe en nauwkeurig uitgebalanceerde proces zich ontwikkeld? . . . De paradoxie was deze: als elk eiwit afhankelijk was van activatie door een ander, hoe heeft het systeem dan ooit kunnen ontstaan? Wat voor nut zou enig onderdeel van het ontwerp hebben zonder het totaal?” Met gebruikmaking van evolutionaire argumenten probeert Doolittle de oorsprong van het proces te verklaren. Professor Behe, specialist op microbiologie, wijst er echter op dat er een „enorme hoeveelheid geluk nodig [zou zijn] om de juiste genetische stukjes op de juiste plaatsen te krijgen”. Hij toont aan dat Doolittles uitleg en oppervlakkig taalgebruik reusachtige moeilijkheden verhullen.

Het verklaren van het complexe bloedstollingsysteem blijft voor evolutionisten dus een groot probleem. Toch doen ze meestal alsof het probleem niet bestaat. Een andere taktiek is om lacherig te doen over professor Behe die in hun ogen geen echte wetenschapper zou zijn. Trouwens, in mijn post van 20 februari staat een link naar een interview met Behe. U kunt dan zelf beoordelen of zijn ideeën steekhouden of niet.

Ook de pogingen van de evolutionist Ken Miller om de argumenten van Behe onderuit te halen hebben mij niet kunnen overtuigen. In een video op internet probeert hij zijn gehoor duidelijk te maken dat er geen ontwerp voor het bloedstollingsmechanisme nodig was. Hij verwijst dan naar dieren, zoals de walvis en de dolfijn, die volgens hem bepaalde stollingsfactoren niet zouden hebben. Hij geeft bijvoorbeeld wel toe dat factor XII bij mensen niet mag ontbreken, maar beweert dat walvissen die niet nodig hebben. Maar zegt dit iets over het systeem zoals dat bij ons mensen werkt? Het lijkt mij niet relevant om het bloedstollingssysteem van mensen met dat van walvissen te gaan vergelijken. U gelooft toch niet de populaire wetenschapbladen die zeggen dat de walvis onze verre neef is?

Tot zover weer, beste lezer. Als ik uw belangstelling heb gewekt kunt u een eenvoudige animatie over bloedstolling bekijken op:

http://www.youtube.com/watch?v=–bZUeb83uU&feature=related

Op Wikipedia vindt u ook een artikel over bloedstolling of coagulatie. Daarin ook een afbeelding van de stollingscascade:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Bloedstolling

Voor hen die meer over het onderwerp willen weten is er eveneens op Youtube een Engelstalige cursus Platelets & Coagulation Cascade in twaalf delen door de uit India afkomstige Dr. Najeep
Om tijd te besparen en toch een indruk van de complexiteit te krijgen kunt u ook beginnen bij deel 10 waarin de onderlinge afhankelijkheid van de verschillende stollingsfactoren wordt uitgelegd aan de studenten.

http://www.youtube.com/watch?v=lPV1YTH7pUw&feature=related

Over gervanpoelgeest

gepensioneerd constructeur, natuurliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in Intelligent Design, Menselijk lichaam, Uncategorized en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.