Is het heelal door toeval ontstaan?

De gedachte dat het heelal door toeval is ontstaan, vereist geloof in wat wetenschappers beschrijven als veel „gelukkige toevalligheden” of „coïncidenties”. Het heelal bestaat bijvoorbeeld uit grote hoeveelheden van de eenvoudigste atomen — waterstof en helium. Voor leven is echter niet alleen waterstof nodig maar ook een overvloed van ingewikkelder atomen, met name koolstof en zuurstof. Wetenschappers hebben zich afgevraagd waar die belangrijke atomen vandaan komen. Ook is men bezorgd dat door overmatig gebruik van zeldzame elementen tekorten zullen ontstaan.

Recent  publiceerde ik daarover nog het artikel Een nieuwe kijk op de tabel met het Periodiek Systeem van de elementen .https://gervanpoelgeest.wordpress.com/2019/04/22/een-nieuwe-kijk-op-de-tabel-met-het-periodiek-systeem-van-de-elementen/  Daarin kon je niet alleen over een nieuwe vorm van de tabel lezen, maar ook dat wetenschappers zich nu bijvoorbeeld zorgen maken om de schaarse voorraad Indium (In), een metaal dat in onze smarttelefoons worden gebruikt.

Is het louter een toevalligheid dat de complexe atomen die nodig zijn om leven in stand te houden, in bepaalde reuzensterren gemaakt worden? En is het louter toeval dat sommige van deze reuzensterren als supernova’s exploderen, waarbij ze hun schat aan zeldzame atomen uitspuwen? Sir Fred Hoyle, die bij deze ontdekkingen betrokken was, zei: „Ik geloof niet dat er één wetenschapper is die na het bewijsmateriaal te hebben onderzocht, niet de conclusie zou trekken dat de wetten van de kernfysica opzettelijk zijn uitgedacht.”

Ook tijdens het “Liefde faalt nooit”-congres dat begin augustus in de Jaarbeurshallen in Utrecht werd gehouden werd dit wonder, de logica in het “Periodiek systeem van de elementen” in een symposium* door een van de sprekers aangehaald als bewijs dat God van mensen houdt. Immers: waar zouden we zijn als God niet had voorzien in belangrijke elementen zoals zuurstof, koolstof, waterstof en metalen zoals ijzer, koper, titaan e.d. Hij heeft dit hele systeem van elementen heel wijs bedacht zodat mensen daar een goed gebruik van kunnen maken.
* symposium: Vrijdagmiddag om 15:00 ging het over Bewijzen van Jehovah’s liefde in de schepping – Het heelal.

Wetenschappelijk onderzoek naar ‘allesomvattende natuurwet’.
Deze week zag ik een documentaire over de wetenschappers die verzameld zijn in het Institute for Advandced Study in Princeton (VS). De nederlandse Prof. dr. R.H. Dijkgraaf is daar directeur. Alleen veelbelovende uiterst intelligente wetenschappers worden daarvoor uitgenodigd. Ze krijgen daar alle vrijheid om na te denken over de natuurkundige wetten. Dijkgraaf zelf houdt zich o.a. bezig met de snaartheorie** (of stringtheorie), kwantumgravitatie en andere onderwerpen op het snijvlak van wiskunde en deeltjesfysica. In het verleden maakten ook Albert Einstein, John von Neumann en Kurt Gödel, na hun emigratie naar de Verenigde Staten er deel van uit. Andere beroemde geleerden die aan het instituut hebben gewerkt zijn onder meer J. Robert Oppenheimer, Freeman Dyson, George Kennan en Hermann Weyl.

Waar ging de documentaire over?
Een van de wetenschappelijke medewerkers die nu werden gevolgd in de documentaire, was een jonge vrouw die zich ten doel heeft gesteld om, net als Dijkgraaf, een alles overkoepelende theorie** over de wetten van het universum te bedenken. Daarin zouden niet alleen de wetten die Einstein heeft bedacht moeten zijn opgenomen , maar ook andere later ontwikkelde nieuwe natuurwetten. Zij en andere theoretisch-natuurkundigen schrijven schoolborden vol met allerlei moeilijke wiskundige formules. Ze piekeren zich suf over een oplossing en bespreken af en toe met elkaar wat er nog mankeert en wat zij nu weer over het hoofd hebben gezien. De getalenteerde vrouw hoopt dat het haar ooit zal lukken zo’n revolutionaire theorie te ontwikkelen, maar houdt er ook rekening mee dat het haar misschien in haar hele leven niet zal lukken.

Ik denk dan (Let op, want dit wordt een hele lange zin. Haal dus even diep adem):
Als alom gerespecteerde natuurkundigen zoveel respect hebben voor de wijsheid en intelligentie die is toegepast in de natuurkundige wetten van het heelal en wanneer deze knapste koppen ter wereld bereid zijn om er hun hele leven aan te wijden om die wetten te doorgronden, hoe bestaat het dan, dat er nog steeds mensen zijn die geloven wat evolutiewetenschappers ons wijs willen maken, namelijk dat al die wijze intelligente natuurkundige wetten, zonder intelligentie, door louter toeval tot bestaan zijn gekomen?

** In Wikipedia staat: De snaartheorie of stringtheorie is een theorie die poogt de vier fundamentele natuurkrachten in de natuurkunde ( de elektromagnetische kracht, de sterke en de zwakke kernkracht en de zwaartekracht) in één allesomvattende theorie onder te brengen.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , ,

Brugontwerp van Leonardo Da Vinci blijkt 500 jaar later goed te werken.

Om werkelijk creatief te zijn moet je geïnteresseerd zijn in alle mogelijke gebieden, in plaats van een specialist op één gebied te zijn. Leonardo da Vinci (1452-1519) is daarvan het ultieme voorbeeld: iemand die zich voor werkelijk alles interesseerde wat over het universum bekend was, met inbegrip van onze plaats in dat universum. We kennen hem misschien het meest als schilder van de Mona Lisa en Het Laatste Avondmaal. Toch stond Leonardo in zijn eigen tijd niet zozeer als meesterschilder bekend, maar als een architect. Bijna 20 jaar was hij verbonden aan Bramante aan het hof van Milaan en hij ontmoette hem opnieuw in Rome in 1513–14; hij was nauw verbonden met andere vooraanstaande architecten, zoals Francesco di Giorgio, Giuliano da Sangallo, Giovanni Antonio Amadeo en Luca Fancelli. Zo werd hij in nauw contact gebracht met alle belangrijkste bouwondernemingen van die tijd.
Als theaterproducent had hij de mogelijkheid om allerlei door hem bedachte apparaten en konstrukties ook uit te voeren.

De brug die Leonardo ontwierp.

Op onderstaande site vind je het verhaal over het ontwerp van een lange brug die Leonard Da vinci omstreeks 1502 bedacht. Sultan Bayezid II had het plan om Istanbul met een brug te verbinden met de nabijgelegen stad Galata. Alle knappe koppen werden uitgenodigd om hun ideeën daarvoor in te zenden. Ook Leonard Da Vinci maakte er een ontwerp voor, dat hij in een brief aan de sultan beschreef en in een klein notitieboekje schetste. Op zijn summiere schets van de boogbrug vaart een zeilboot onder de 280 m. lange brug door. Maar het kwam helaas niet tot uitvoering. Erg jammer, want het zou absoluut een architectonisch hoogstandje zijn geweest. Da Vinci schreef niets over het te gebruiken materiaal, maar een onderzoeksteam heeft met de kennis van nu berekend, dat als de brug met op maat gemaakte blokken steen zou zijn uitgevoerd, het de langste brug van die tijd zou zijn geworden. Toen het in deze tijd met een 3D-printer gemaakte model werd beproefd, bleek het ambitieuze ontwerp ook uitermate stabiel te zijn. De brug zou zichzelf staande hebben gehouden onder de kracht van de zwaartekracht, zonder mortel om de stenen aan elkaar te ‘lijmen’. Het uitvoeriger interessante verslag door Vivian Lammerse vind je op:

https://www.scientias.nl/inventief-brugontwerp-van-da-vinci-blijkt-500-jaar-na-dato-prima-te-werken/

Geplaatst in Uncategorized

Hoe woestijnen weer vruchtbaar maken?

Er zijn op onze mooie planeet Aarde gebieden die in vroeger tijden met uitgestrekte bossen waren bedekt, waar landbouw werd beoefend en waar een levendig ecosysteem voor welvaart zorgde. Als je daar nu gaat kijken zie je dat de bomen en planten zijn verdwenen. In plaats daarvan zijn dorre gebieden ontstaan waar nu niets meer groeit. De mensen en dieren leven er nu in armoede of zijn naar elders vertrokken omdat er geen voedsel meer voor ze was. Hoe is dat zo gekomen en is deze zorgwekkende situatie weer om te keren?

De hieronder vermelde documentaire “Hope in a Changing Climate” die werd gemaakt door John D. Liu, bodem expert en filmmaker, geeft je niet alleen inzicht in de oorzaak van de problemen, maar laat ook zien dat het mogelijk is om grootschalige beschadigde ecosystemen weer te herstellen. Liu reisde in China, Ethiopië en Rwanda om dit uit te zoeken en de plaatselijke bevolking van advies te dienen en ook mensen in andere landen er over te informeren. Wanneer deze aanpak overal in de gebieden waar het toepasbaar is zou worden gevolgd, dan zou dit zelfs het veranderende klimaat weer ten goede kunnen veranderen. Zoals je weet absorberen planten CO2 en produceren ze zuurstof. Elke extra geplante boom en plant levert dus zijn bijdrage aan het klimaat.

Waardoor ging het fout? Liu vertelt dat onze aarde perfect ontworpen is. Als de dode bladeren van de bomen vallen verteren ze en dragen bacteriën en schimmels er toe bij dat zich voedingstoffen vormen waarmee de kleine plantjes zich goed kunnen ontwikkelen. Maar mensen maakten in het verleden de fout dat ze dachten dat bossen alleen maar waarde hadden als je de bomen omkapte en die verkocht. Dat verkeerde idee maakte enkelen rijker, maar bracht juist armoede aan meer mensen. Deze fout werd generaties lang steeds weer opnieuw gemaakt en leidde tot achteruitgang van de bodemgesteldheid. Want waar de bomen verdwenen en de wortels de grond niet langer bijeen hield, werd de vruchtbare bovenlaag door wind en regenbuien weggespoeld en ontstonden woestijnen. In andere droge gebieden worden de opkomende sprietjes van grassen en planten onmiddellijk door kudden geiten opgegeten. Ook overbegrazing vormt dus een probleem.

De oplossing.
Als voorbeeld zie je de aanpak in een hoogland gebied, het Lössplateau in het noorden van Centraal China. Daar werd de vruchtbare laag op de berghellingen door stortregens weggespoeld naar de Gele Rivier, zo genoemd vanwege het meegevoerde geel gekleurde sediment. Door gezamenlijke inspanning van de bevolking werden er terrassen en dammetjes aangelegd en op strategische punten vegetatie geplant, waardoor het water en de vruchtbare grond langer kon worden vastgehouden. (Foto 1 en 2.) Meer dan 35.000 vierkante kilometer eens aangetast land wemelt nu weer van het leven, waardoor mens en dier nu weer een duurzame economische toekomst hebben. Foto 3 en 4 laten zien hoe het landschap daar in een aantal jaren is veranderd.

In plaats dat mensen met elkaar ruzie maken is er dus samenwerking nodig. Wanneer de politieke wil er is om in een gebied te investeren dan blijkt het inderdaad mogelijk om de situatie om te keren en het landschap weer te herstellen. Later in de film zie je ook nog hoe deze duurzame aanpak ook in Ethiopië en Rwanda goed heeft gewerkt. Chinese wetenschappers deelden hun kennis met de geïnteresseerde verantwoordelijke autoriteiten. Ook is, om de nieuw geplante zaden goed te laten groeien, soms een (tijdelijk) graasverbod nodig. De documentaire is in het engels en helaas niet in het nederlands ondertiteld, maar wel heel leerzaam en alleszins het bekijken waard.

De documentaire “Hope in a Changing Climate” vind je hieronder. Hij duurt 29 minuten:
https://vimeo.com/19661805

Ook is er een langere versie van 58 minuten waarin John D. Liu tevens over zijn reis-ervaringen vertelt: https://vimeo.com/79018626

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , ,

Cacao: de grondstof voor die lekkere chocoladereep.

Wist je dat er voordat de chocoladereep in de winkel ligt al heel wat stappen aan vooraf zijn gegaan? Chocolade wordt gemaakt van cacaobonen. Die zitten in een vrucht van de caoboom. Zoals je op Foto 1 kunt zien groeien de vruchten dicht tegen de stam of takken. Als de vrucht wordt opengebroken zie je de bonen. Die zijn dan nog wit van kleur.(Zie Foto 2) De donkerbruine kleur komt pas na het fermenteren en drogen.

Geschiedenis.

Foto 1. De cacaovruchten groeien dicht tegen de stam.

De cacao is inheems in Midden-Amerika en het noordelijke deel van Zuid-Amerika. Chocolade was de lievelingsdrank van de Azteekse heerser Montezuma II. Toen de Spaanse veroveraar Fernando Cortés in Mexico arriveerde, werden de cacaobonen, waaruit chocolade werd gewonnen, zo hoog gewaardeerd dat ze als geld werden gebruikt. In de negentiende eeuw, toen er suiker en melk aan werden toegevoegd om de smaak te verhogen, werd chocolade een internationale best-seller, niet alleen als drank maar ook in vaste vorm als lekkernij. In de 17e en 18e eeuw is de cacao aangeplant in Azië, met name in Ceylon, Indonesië en Maleisië. In Zuid-Amerika verspreidde de productie zich tot in Brazilië. Ook in Afrika werden cacaobomen aangeplant, aan de Goudkust (het huidige Ghana). Een vrijgelaten slaaf bracht de bonen in 1879 vanaf een plantage op Fernando Pó over naar zijn geboorteland. In 2009/2010 was 78% van de wereldproductie afkomstig uit vijf landen, namelijk Ivoorkust, Ghana, Indonesië, Nigeria en Brazilië.

Rol van Nederland.

Foto 2.  Als de vrucht is opengebroken zie je de witte cacaobonen.

Nederland heeft vanouds een belangrijke rol in de cacaohandel gespeeld. Cacaobomen gedijen alleen goed in gebieden rond de evenaar. Nederlanders legden vanwege het succes in Spaanse koloniën vanaf het einde van de 17e eeuw en in de 18e eeuw enkele cacaoplantages aan in Nederlands-Indië en Suriname, maar met wisselend succes. De cacaobonen die werden verbouwd in eigen koloniën of gekocht op handelsmarkten, werden verscheept naar Nederland. Daar werden de bonen gepeld, geroosterd en gemalen in molens en later fabrieken in vooral de Zaanstreek, ook wel ‘het oudste industriegebied van Europa’ genoemd. In 1828 werd door Casparus van Houten ontdekt hoe het vet uit de bonen kon worden verwijderd met behulp van kaliumhydroxide, waarbij cacaopoeder en cacaoboter ontstond. Dit was de basis voor de huidige chocolade. Cacaomassa, cacaoboter en cacaopoeder werden belangrijke bestanddelen voor producten met chocola. Halffabricaten en eindproducten werden geëxporteerd over de hele wereld. Amsterdam groeide daardoor uit tot de belangrijkste overslaghaven voor cacaobonen. Nederland heeft in 2018 ruim 1,1 miljard kilo cacaobonen geïmporteerd, daarmee is het land de grootste importeur van de grondstof ter wereld, blijkt uit cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek. Vanaf Amsterdam vervoeren binnenvaartschepen de bonen naar o.a. de fabrieken in de Zaanstreek (Cacao de Zaan en Gerkens Cacao). Daar staan door P.M. Duyvis gefabriceerde cacaopersen. Daarin wordt de vloeibare cacaomassa (bij een temperatuur van ca. 70ºC) tot cacaoboter en cacaokoek geperst. De koeken worden vervolgens vermalen tot cacaopoeder.

Problemen met import en productie.

West-Afrika was in het oogstjaar 2009/2010 met 68,0 % van de totale wereldproductie de belangrijkste producent van cacaobonen. Ivoorkust en Ghana zijn de twee belangrijkste West-Afrikaanse producenten, met een aandeel van circa 50% en 25% van de totale cacaoproductie in de regio. Onlangs berichtte het financiële persagentschap Bloomberg: “De twee West-Afrikaanse landen hebben de verkoop van hun oogst, die zou beginnen in oktober 2020, opgeschort in afwachting van een akkoord met de kopers over een minimumprijs”. Ghana gaat de verkoop weer opstarten als de prijs minimaal 2.600 dollar per ton bedraagt. Dat zou een eerlijke prijs aan de arbeiders moeten garanderen, klinkt het.

In Brazilië weet men de chocolade ook enorm te waarderen. Brazilianen zijn echt verzot op chocolade, en hoewel er in dat land ook een eigen productie is kon men niet meer aan de vraag voldoen. Er werd daarom sinds 1998 veel geïmporteerd uit Ghana. Waarom niet uit Ivoorkust? Dat heeft te maken met een incident uit 2012. Een lading van zo’n 10 duizend ton uit Ivoorkust geïmporteerde cacao bleek toen vergeven van insecten. Een Ivoriaanse topambtenaar deed er alles aan de plaag af te doen als een grote uitzondering (‘we exporteren een miljoen ton per jaar, dit is nog nooit gebeurd’), maar de Braziliaanse autoriteiten waren onverbiddelijk en verboden de import uit Ivoorkust.

Foto 3. De bruine kleur komt na het fermenteren en drogen.

In Ghana is de kwaliteit dus beter, maar de cacaoboeren hebben daar nu ook problemen. Cacaobomen groeien het best in de schaduw van grote bomen. Omdat de oerbossen door houtkap echter steeds meer verdwijnen is er helaas ook steeds minder plaats overgebleven voor uitbreiding van cacaoplantages. Zij kunnen niet voldoen aan de vraag om meer. Omdat de prijs van de Ghanese cacaobonen intussen ook drastisch is gestegen zijn de Brazilianen nu dus toch noodgedwongen om ook uit Ivoorkust gaan importeren. Ze willen toch van hun chocolade kunnen blijven genieten. Ook in landen als China en India wordt steeds meer geld aan chocolade uitgegeven. Ook is er meer vraag doordat de consumenten chocola met 70 % cacao willen in plaats van de normale 10 % cacao. Men verwacht dat echte chocola met de echte smaak van cacaoboter in de komende jaren dan ook schaarser en duurder zal worden.

Van boon tot chocoladereep.

Foto 4. Warme chocolade wordt in vormen gegoten. Na afkoeling kunnen de plakken daaruit worden genomen en in zilverpapier worden verpakt.

Het is heel interessant om dit eens te bekijken! Het hele proces (niet fabrieksmatig, maar kleinschalig) wordt je op m.youtube.com in 22 minuten stap voor stap uitgelegd in een engelstalige video met de titel: Tree to Bar II How to Make Chocolate Every Step. (Google daar even op) Deze video toont hoe de vruchten groeien en worden geoogst. Als de peulen worden opengespleten komen er twintig tot vijftig bonen te voorschijn die ingebed zijn in wit, bitterzoet vruchtvlees. De bonen worden dan gefermenteerd. Door de chemische reacties krijgen ze hun chocoladebruine kleur. Dan worden de bonen gedroogd door ze in de hete zon uit te spreiden (zie Foto 3) of te behandelen met hete lucht. Dit droogproces maakt dat ze tijdens transport en opslag goed blijven. In een maalapparaat worden de bonen dan gebroken, de cacaostukjes of nibs worden van de schil gescheiden, geroosterd, nog fijner gemalen en door temperen tot heerlijke chocolade verwerkt. Foto 4.

Bovengenoemde video geeft je een overzicht van de benodigde bewerkingen in een doe-het-zelf-omgeving. Als je overweegt om zelf chocolade te maken en meer wilt weten over het temperen dan verwijs ik je naar onderstaande video:

Geplaatst in Uncategorized

Bijzondere aap.

Dit aapje leeft in een zeer koud gebied in Azië. De Schepper heeft hem zonder neus gemaakt. Die zou in de winter toch maar bevriezen.

Foto 1.
Foto 2.
Geplaatst in Uncategorized

De Amerikaanse ribkwal.

Foto 1. De Amerikaanse Ribkwal.

Deze keer wil ik even je aandacht vragen voor een dier waar het ontwerp als het ware van afdruipt. Het is de Amerikaanse ribkwal. Die naam doet veronderstellen dat hij alleen in Amerikaanse wateren voorkomt, maar ik las in het onderaan vermelde artikel op waddenacademie.nl dat deze uitheemse diersoort waarschijnlijk via ballastwater van schepen nu ook in de europese wateren terecht is gekomen en ook al in de Waddenzee is gesignaleerd. Hun grootte varieert van enkele centimeters tot wel twee meter. Waarom is dit diertje zo bijzonder? Dat is omdat het zelf op zijn ribben of trilharen gekleurde lichtjes kan produceren. Die lijken te bewegen en vormen een prachtige versiering. (Zie Foto 1.)

Een dynamisch beeld.De lichtjes gaan aan en uit en wisselen van kleur. Het effect wordt ook wel in de reclamewereld toegepast om gebouwen te versieren of de aandacht te trekken. Als voorbeeld zie je hieronder een foto van de door 3TAC Lichtreclame ontworpen verlichting voor Dolphin Separation BV te Harderwijk. In de beschrijving lees ik dat hierbij oude neontechniek werd gecombineerd met duurzame LED lichtreclame ‘met als extra innovatief karakter het sturen van de luchtbellen door middel van DMX zodat er i.p.v. een statisch beeld een dynamisch beeld ontstaat.’ Je zult het waarschijnlijk met mij eens zijn dat dit verlichtingssysteem terecht ook een knap staaltje van ontwerp kan worden genoemd. Voor het bedenken en bedienen van het DMX- software-programma zal ook een intelligente programmeur nodig zijn geweest. (Zie Foto 2.)

 

Foto 2. Bewegende luchtbellen trekken de aandacht bij het Dolphin-gebouw.

Bekijk de video.
De beide foto’s zijn echter statisch, zonder beweging. Bekijk daarom nu ook eens onderstaande video waarop ook de dynamiek van de verlichting van de Ribkwal goed zichtbaar is. Vraag je daarbij af wie de software voor de aansturing van deze lichtjes heeft geprogrammeerd. En wie heeft het proces bedacht waardoor de iridiserende lichtjes gaan schijnen? Moet dit ingewikkelde, veelkleurige en energiezuinige verlichtingssysteem van de ribkwal dan niet eveneens ontworpen zijn? “Ja, natuurlijk!”, zal elk logisch nadenkend mens dan zeggen, “Zo’n intelligent ontworpen verlichtingsssysteem kan niet door toevallige evolutie zijn ontstaan. Het toont duidelijk dat er hier ook weer een intelligente, artistiek begaafde schepper aan het werk is geweest.”

Video over de ribkwal: https://www.youtube.com/watch?v=SdD0L3Aj1Pc

Bron: Artikel “Alien ribkwal vindt nieuw thuis in de Waddenzee.” www. waddenacademie.nl d.d. 23 febr. 2017

Geplaatst in Uncategorized | Tags: ,

De libelle en de slak.

In het Burgemeester van ’t Veldpark in Zaandam bevindt zich de Heemtuin. Daar kwam ik de prachtige libelle tegen op foto 1. Hij zat heerlijk uit te rusten op een stekelige plant en liet zich moeiteloos fotograferen.
Daarna kwam ik nog de slak tegen met zijn spiraalvormig slakkenhuis. Beide zijn fraai ontworpen door onze liefdevolle Schepper. Wist je dat het hem zelfs niet ontgaat als een klein musje neervalt? Elk musje is voor hem een kostbaar levend wezentje. Toch zijn mensen voor hem veel kostbaarder dan mussen. Hoeveel te meer zal hij dan om jou geven wanneer je zijn liefde beantwoordt. Jezus zei dat onze hemelse Vader zelfs het aantal haren op je hoofd kent.

“Zijn twee mussen niet te koop voor een munt die weinig waard is? Toch zal er niet één musje op de grond vallen zonder dat jullie Vader het opmerkt. Zelfs de haren op je hoofd zijn allemaal geteld. Jullie zijn meer waard dan een hele zwerm mussen.” — Mattheus 10:29,30

Foto 1. Libelle op doornige plant.
Foto 2. Spiraalvormige slak.
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , ,