De levende planeet

De aarde herbergt een enorme variëteit aan levende organismen, misschien wel miljoenen soorten. Veel van dit leven — in de grond, de lucht en het water — is niet met het blote oog te zien. Zo zijn in slechts één gram grond wel tienduizend soorten bacteriën aangetroffen, en dan hebben we het nog niet over het totale aantal microben! Er zijn zelfs levensvormen ontdekt op een diepte van drie kilometer onder de grond.
Ook de atmosfeer zit vol leven, en dan gaat het niet alleen om vogels, vleermuizen en insecten. Afhankelijk van de tijd van het jaar zit ze ook vol pollen en andere sporen, zaden en — in bepaalde gebieden — duizenden soorten microben. „De diversiteit van microben in de lucht komt hiermee gelijk te staan aan de diversiteit van microben in de grond”, aldus het tijdschrift Scientific American.
Ook de oceanen maken deel uit van de biosfeer, maar ze blijven grotendeels een mysterie, omdat er vaak dure technieken nodig zijn om op grote diepte wetenschappelijk onderzoek te kunnen doen. Zelfs de koraalriffen, die relatief makkelijk toegankelijk zijn en waar al veel onderzoek gedaan is, bevatten wellicht nog miljoenen onbekende soorten.
Wat we wel weten is dat de aarde zo veel leven bevat dat het de chemische eigenschappen van de planeet verandert, en dan vooral de biosfeer — het deel van de aarde waar leven is. In de oceanen draagt het calciumcarbonaat in schelpen en koraal er bijvoorbeeld toe bij de chemische samenstelling van het water te stabiliseren, „ongeveer zoals een zuurremmer in de maag werkt”, stond in een rapport van het Amerikaanse instituut voor oceanografie en meteorologie (NOAA). Planten en fytoplankton, eencellige algen die dicht onder de oppervlakte van meren en oceanen leven, helpen de hoeveelheid kooldioxide en zuurstof in het water en de lucht te reguleren. En in de grond zetten bacteriën en schimmels stoffen om in anorganische voedingsstoffen voor planten. De aarde is dan ook heel toepasselijk wel de levende planeet genoemd.
Er zou geen leven op aarde kunnen bestaan als bepaalde dingen niet zo uiterst precies op elkaar waren afgestemd. Sommige dingen werden pas in de twintigste eeuw helemaal begrepen. Denk bijvoorbeeld aan:
1. De plaats van de aarde in het Melkwegstelsel en het zonnestelsel, maar ook haar baan, schuine stand, rotatiesnelheid en de maan
2. Een magnetisch veld en atmosfeer die als een dubbel schild fungeren.
3. De overvloed aan water.
4. Natuurlijke kringlopen die de biosfeer aanvullen en reinigen.

Een experimenteel systeem om het leven in stand te houden
Dat de diverse levensvormen op aarde nauwkeurig op elkaar afgestemd zijn bleek ook uit een ambitieus experiment waarvan op 26 september 1991 de eerste missie begon. Het idee was om een gesloten en zelfvoorzienend ecologisch systeem op te zetten waarin ook mensen zonder problemen in leven zouden kunnen blijven. In de hoop dat het in de eigen behoeften zou kunnen voorzien, noemden zij het Biosfeer 2 (tegenover de aarde als „Biosfeer 1”).
Wat was de bedoeling van het experiment? Allereerst was er spraken van een tijdperk waarin er steeds meer aandacht kwam voor milieu en de gevolgen die het menselijk handelen had op de aarde. Apocalyptische scenario’s werden steeds realistischer. Biosfeer-2 – en mogelijke andere toekomstige projecten die hierop gebaseerd zouden zijn – zou een prima toevluchtsoord kunnen zijn, mocht er een ramp uitbreken. Daarnaast zou Biosfeer-2 ook als voorbeeld kunnen dienen voor technische innovaties ten behoeve van de ruimtevaart. Een ander belangrijke doelstelling was om een omgeving vorm te geven waarin unieke ecologische en natuurwetenschappelijk onderzoeken verricht zouden kunnen worden; op die manier zou er meer inzicht kunnen ontstaan in het functioneren van de aarde.

Foto 1. Biosfeer 2 werd gesitueerd in Arizona.


Locatie
Het systeem van Biosfeer-2 kende nogal wat eisen. Allereerst was het belangrijk dat er veel zonlicht beschikbaar was: aangezien het systeem van glas gebouwd zou worden zou dat betekenen dat een deel van de straling niet optimaal doorgelaten zou worden, en voor dat feit zou gecompenseerd moeten worden met een groot aantal zonne-uren. Zonlicht is immers de belangrijkste externe energiebron voor het leven op aarde. Daarnaast moest de locatie niet te warm zijn: het zou anders al snel te heet worden in de kas. Ten slotte moest de ligging ook enigszins gunstig zijn wat bereikbaarheid betreft. Uiteindelijk werd gekozen voor het plaatsje Oracle, in de woestijn van Arizona, Verenigde Staten. Het aantal zonne-uren is hier vanwege de breedtegraad vrij hoog, maar door de wat hogere ligging lopen de temperaturen niet extreem hoog op. (Foto 1)

Op 26 september 1991 startte de eerste missie. De glazen koepel bevatte meer dan 3000 soorten leven waaronder acht mensen. Dit getal kwam niet uit de lucht vallen: het zou het benodigd aantal mensen zijn voor alle taken die in de biosfeer verricht zouden moeten worden. Allen bleven twee jaar geïsoleerd van de buitenwereld. De eerste missie was vooral gericht op het opstarten van de systemen binnen Biosfeer-2.

Al snel dienden de eerste problemen zich aan. Zo was er al snel sprake van zuurstofgebrek en een hoge concentratie aan koolstofdioxide. In eerste instantie was het onduidelijk waar deze problemen vandaan kwamen, totdat bleek dat zuurstof reageerde met de betonnen binnenwanden van Biosfeer-2. Door middel van kunstgrepen is de luchtkwaliteit verbeterd. Deze interventies hadden echter wel een negatieve invloed op de geloofwaardigheid van het hele project.

Foto 2. Biosfeer 2 aan de binnenzijde.


Daarnaast hadden de bewoners te kampen met voedseltekorten. Het glas waaruit de kas was opgebouwd bleek toch invloed te hebben op de golflengten van het licht dat binnenviel: dit had invloed op de fotosynthese van de aanwezige planten. (Foto 2) Het gevolg was dat de gewassen erg kwetsbaar waren en weinig opbrengst hadden. Ook hadden de bewoners te kampen met plagen van onder andere mijten en kakkerlakken, wat de voedselproductie niet ten goede kwam.
„Bijna alle vogels, insecten en andere dieren waarvan verwacht werd dat ze het binnen goed zouden doen, stierven — behalve de kakkerlakken en ’gekke mieren’”, stond in een rapport, waaraan werd toegevoegd dat „het verheven concept dat Biosfeer 2 was geweest, een mikpunt van spot werd”.
Op 26 september 1993, precies twee jaar na de start, werd missie 1 beëindigd.

Missie twee vond plaats in maart 1994 en zou eigenlijk tien maanden gaan duren. Maar missie twee was ook niet zo’n succes: de gemoederen binnen de groep liepen al snel hoog op. Daarnaast waren er problemen met de luchtkwaliteit. Na zes maanden bleek de concentratie lachgas in de kunstmatige atmosfeer zo hoog te zijn dat het gevaarlijk zou kunnen worden voor de bewoners van Biosfeer-2 en werd de missie voortijdig afgebroken. Tegenwoordig is het een toeristische attractie, maar van de planten is niet veel meer over. (Foto 3)

Foto 3. De armzalige restanten van het experiment.


Deze mislukte experimenten laten zien dat „Biosfeer 1”, de biosfeer van onze planeet aarde, niet even eenvoudig kan worden nagebootst. Het onderstreept nog eens te meer dat de biosfeer van onze planeet op een briljante manier is ontworpen.

De aarde zelf is ook bijzonder.
Ze heeft een schuine stand van 23,5 graad die de oorzaak is van de jaarlijkse cyclus van seizoenen, de gematigde temperaturen en de grote verscheidenheid aan klimaatzones op aarde. „De schuine stand van de aardas lijkt ’precies goed’ te zijn”, zegt het boek Rare Earth — Why Complex Life Is Uncommon in the Universe. (Zie ook Foto 4)
Wat ook precies goed is, is de lengte van dag en nacht, die het gevolg is van de rotatie van de aarde. Als de rotatie veel langer duurde, zou de kant van de aarde die naar de zon gericht was gloeiend heet worden terwijl de andere kant zou bevriezen. Als de dagen daarentegen korter waren en misschien maar een paar uur zouden duren, zou de snelle rotatie van de aarde aanhoudende stormen en andere schadelijke effecten veroorzaken.

Foto 4. De schuine stand van de aardas maakt seizoenen mogelijk.


Alles aan onze planeet, zoals de plaats van de aarde in ons zonnestelsel, de rotatiesnelheid en de maan, wijst op zorgvuldig ontwerp door een wijze Schepper. De natuurkundige en evolutionist Paul Davies zei: „Zelfs atheïstische wetenschappers zullen lyrisch worden over de schaal, de grootsheid, de harmonie, de elegantie en het pure vernuft van het universum.”
Kan zoiets geniaals door toeval zijn ontstaan of is het een blijk van doelbewust ontwerp? In het bijbelboek Jesaja staat over de ontwerper:

“Want dit zegt Jehovah, de Schepper van de hemel, de ware God, degene die de aarde heeft gevormd, haar Maker die haar stevig heeft gefundeerd, die haar niet voor niets heeft geschapen, maar haar gemaakt heeft om bewoond te worden: ‘Ik ben Jehovah, en er is niemand anders’” ~ Jes. 45:18.

Ja, de stomme afgoden waarvoor mensen beelden hebben gemaakt en waarvoor ze zich neerbuigen, zijn dood en kunnen niets uitrichten. De ware God Jehovah is levend en zelf ook de bron van al het leven op aarde. We dienen terecht respect te hebben voor de Ontwerper van dit stabiele bio-systeem dat ook voor ons mensen leven mogelijk maakt en in stand houdt. Hij heeft het ook zó ontworpen dat wij mensen er plezier aan zouden kunnen beleven en zouden genieten van de natuur. Onze hemelse Vader Jehovah en zijn Zoon Jezus Christus, die hem bij de schepping assisteerde, houden werkelijk veel van mensen. ~ Spreuken 8:22-31.

Zij leefde twee jaar in Biosfeer 2
Ik vond ook nog een interessant verhaal van een van de bewoners van Biosfeer 2. Jane Poyner vertelt op levendige manier over haar verblijf in Biosfeer 2 gedurende 2 jaar en 20 minuten. In deze TED presentatie vertelt ze bijvoorbeeld dat het niet mee viel om daar een lekkere pizza te bakken. Thuis zou ze die gewoon bestellen en een half uur later zou ze hem dan kunnen eten. Maar nu moest ze eerst graan en tomaten laten groeien om daar dan meel en pizzasaus van te maken en de geiten melken om kaas te kunnen maken. (Zie Foto 5 en 6)

Foto 5 (Boven) Zelf graan verbouwen.
Foto 6 (Onder) Geiten zorgden voor melk en kaas.

Ook vertelt zij dat men er aanvankelijk maar niet achter kon komen waarom er tonnen zuurstof uit de biosfeer verdwenen. De bewoners en de begeleidende artsen maakten zich ernstig zorgen over dit zuurstoftekort. Het zuurstofpercentage was van normaal 21% gedaald naar 14,2% en de bewoners kregen dezelfde problemen als bergbeklimmers op grote hoogte: hoogteziekte. Achteraf bleek pas dat de zuurstof was gaan reageren met het beton van de binnenmuren. De video duurt 15 minuten.
https://www.ted.com/talks/jane_poynter_life_in_biosphere_2?language=nl

Geplaatst in Aarde, Intelligent Design, Natuur | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De twee levens van de libel

De ontwikkeling van de libel verloopt vanaf eitje via larve tot volwassen insect met vleugels. Libellen leggen hun eitjes meestal onder water vast tegen een waterplant. Als het eitje uitkomt ontstaat eerst een larve . Die kan maanden of zelfs jaren onder water blijven leven, zich voedend met andere insecten. Larven lijken al vanaf het begin op de libellen waarin ze later veranderen. Wel zijn de ogen kleiner, is het lijf korter en ontbreken de vleugels. Op Foto 1 zie je een larve onder water.

Foto 1. Larve van de libel (onder water)

Verandering van onder water levend naar vliegende helikopter.
Op Foto 2 is de larve langs een rietstengel uit het water omhoog geklommen. Dan breekt zijn rugschild open en komt de libel er uit gekropen.

Foto 2. Het rugschild van de larve breekt open en de libel komt naar buiten.

Op Foto 3 zijn ook de keurig verpakte vleugels losgekomen en als die zijn opgepompt en opgedroogd vliegt de libel weg; de huid van de larve blijft achter.

Foto 3. Ook de vleugels van de libel ontvouwen zich nu.

Foto 4 toont een fossiel van een libel. Ook bij zeer oude fossielen is de vorm van het insect nog precies zo als heden ten dage. Dus totaal geen tekenen van evolutie. De reden waarom de tijd geen enkel effect heeft gehad op de lichaamsbouw is dat het vanaf het begin perfect werd ontworpen door de Schepper, Jehovah God.

Foto 4. Fossiel van libel. Oorspronkelijk ontwerp bleef gehandhaafd.

Foto 5. Kop van libel met de grote bolvormige ogen.

Op Foto 5 zie je de kop van een libel. Opvallend zijn de grote samengestelde ogen in de vorm van een halve bol. Die geven samen bijna 360 graden zicht. Elk oog is samengesteld uit wel 30.000 honingraatvormige ogen. Libellen kunnen daarmee beter kijken dan welk ander insect maar ook. Hoe al die duizenden ooglensjes er toch voor zorgen dat zelfs de geringste beweging in de omgeving wordt opgemerkt beschreef ik al eens eerder. Klik daarvoor even op onderstaande link:

https://gervanpoelgeest.wordpress.com/2010/11/14/het-facetoog/

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De vink

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het Great Barrier Reef

Foto 1. Op het Great Barrier Reef leven 400 soorten koraal.

Het Great Barrier Reef is een van de zeven wonderen van de natuurlijke wereld. Een nauwere ontmoeting met de indrukwekkende koraaltuinen van het Great Barrier Reef onthult vele verbazende onderwaterattracties, waaronder de grootste collectie koralen ter wereld (in feite meer dan 400 verschillende soorten koraal), koraalzwammen, weekdieren, stralen, dolfijnen, meer dan 1500 tropische soorten vis, meer dan 200 soorten vogels, ongeveer 20 soorten reptielen, waaronder zeeschildpadden en reuze mosselen die meer dan 120 jaar oud kunnen worden. Omdat de koralen (en dan tevens de vissen) dreigen te verdwijnen besteed ik er hier graag nog wat aandacht aan. Dit moois mag toch echt niet verdwijnen!

Meer inlichtingen en een prachtige video vindt je op:

http://www.greatbarrierreef.org/about-the-reef/

Afbeelding | Geplaatst op door | Tags: , ,

Gaan we voortaan op mierenzuur rijden?

Studenten van de TU Eindhoven hebben een nieuwe, revolutionaire en veelbelovende energiedrager gevonden. Zij lieten vorig jaar al een miniatuurauto op mierenzuur rijden en hebben de installatie nu duizendvoudig opgeschaald waardoor er nu een elektrische stadsbus in Eindhoven op gaat rijden. (Zie Foto 1)

5-7-2017, Nederland, Eindhoven
Team FAST van TU Eindhoven bouwt ’s werelds eerste bus op hydrozine. Hydrozine is een energiedrager die voornamelijk bestaat uit mierenzuur. Het systeem zit in een trailer die achter de bus hangt. Deze REX zet mierenzuur om in elektriciteit. Het voordeel van mierenzuur is dat het duurzaam is, CO2-neutraal, veilig en vloeibaar. Op de foto komt de bus aan op de plaats van de presentatie. Er zijn nog wel wat obstakels zoals een plantenbak op de stoep van autobanden. De studenten proberen het weg te krijgen.

foto 1 Marcel van den Bergh

Waarom op mierenzuur (ook Hydrozine genoemd)? Het heeft de chemische formule HCOOH en dat kan in een reformer (waarin het element ruthenium als katalysator wordt gebruikt) gesplitst worden in waterstof en CO2, waarna een brandstofcel het waterstof omzet in elektriciteit en water. De CO2 die bij de ‘verbranding’ vrijkomt is eerder uit de lucht gehaald. Daarmee is de cirkel rond. Hieronder volgen enkele voordelen van deze nieuwe methode.
1. Het is net als waterstof een schone, klimaatneutrale energiedrager.
2. Mierenzuur is bij kamertemperatuur vloeibaar en hoeft niet (zoals waterstof) onder zeer hoge druk te worden opgeslagen. Het kan gewoon worden getankt en de mierenzuurtank kan in elke gewenste vorm worden gebouwd. Elke vrije ruimte kan dus voor opslag worden gebruikt. Dat maakt het ook geschikt voor personenauto’s. Op 50 liter mierenzuur komt een auto zo’n 250 km.
3. Mierenzuur is onbrandbaar en kan ook niet exploderen.
4. Elektrische bussen kunnen op mierenzuur de dienstregeling volledig duurzaam rijden, zonder tussenstops bij snellaadstations. De installatie is nu (voorlopig) in een aanhanger achter de bus verwerkt. (Zie Foto 1)
5. Een pomphouder die mierenzuur naast diesel en benzine wil gaan verkopen, hoeft geen 1,5 miljoen euro te investeren in een waterstofinstallatie, maar kan een bestaande tank en pomp voor 30- tot 40 duizend euro ombouwen.
Voor uitgebreidere inlichtingen kunt u onderstaand artikel in de Volkskrant lezen:
http://www.volkskrant.nl/binnenland/deze-stadsbus-in-eindhoven-rijdt-nu-op-mierenzuur-en-dat-is-behoorlijk-revolutionair~a4504850/

Geplaatst in Techniek, technisch, Wetenschap | Tags: ,

Konklusies trekken uit de complexiteit van DNA.

dna structuur

Uit de voordracht van Stephen Meyer in mijn vorige post zal een oplettende lezer/kijker de conclusie hebben kunnen trekken dat de voorwaarden voor het verkrijgen van een DNA molecuul nogal nauw luisteren. De volgorde waarin de aminozuren zich moeten aaneenrijgen om eiwitten te kunnen vormen luistert erg nauw en de kans dat dit bij toeval gebeurt is uiterst gering. De code waarmee DNA is opgebouwd bestaat uit vier letters en die code is niet willekeurig, maar voor elk van de ca. 8,7 miljoen diersoorten die naar schatting op aarde leven, weer anders. Het mag natuurlijk niet gebeuren dat er met de juiste volgorde wordt gerommeld. Dat zou tot gevolg kunnen hebben dat bij een hond een tweede staart uit zijn kop zou gaan groeien of dat een menselijk embryo meer dan het gebruikelijke aantal lichaamsleden zou krijgen. Gelukkig is in het reproductiesysteem van de cel ook een controlesysteem ingebouwd dat er voor zorgt dat elke cel steeds op de juiste manier wordt gekopieerd.

Een ingenieus systeem voor opslag van informatie.
De chemische bouwstenen waarmee de aminozuren en eiwitten zijn opgebouwd kunnen zelf niet bedenken welke positie ze in een ketting van aminozuren of een eiwitreeks zullen gaan innemen. Deze chemische stoffen hebben daarvoor niet de benodigde informatie. Dat er dan toch heel zeldzame functionele sequenties van aminozuren worden gevormd, kan daarom alleen plaatsvinden als er van buitenaf informatie wordt toegevoegd. Degene die de informatie in alle DNA moleculen van alle levensvormen heeft toegevoegd moet wel superintelligent zijn. Het informatiesysteem is dermate complex dat alleen een superintelligente persoon dit heeft kunnen bedenken. De superioriteit van het ontwerp blijkt ook uit de dichtheid waarmee de informatie is opgeslagen. Die is biljoenen malen groter dan bij de moderne, door mensen ontwikkelde, technologie mogelijk is. Wij mensen kunnen informatie in verschillende formaten en/of media opslaan. Bijvoorbeeld in een boek, op een CD of in een binaire file. Maar wist u dat wetenschappers nu ook al zover zijn dat ze ook van DNA zelf gebruik kunnen maken om informatie op te slaan? Reeds in 2012 werd er bericht: “Wetenschappers hebben 70 miljard kopieën van een boek opgeslagen. Hoeveel harde schijven ze daarvoor nodig hadden? Eentje, zo groot als uw duimnagel. De onderzoekers sloegen de informatie namelijk op in DNA”. Hoe deden ze dat? Het bericht vervolgde: De onderzoekers zetten het boek eerst om in binaire codes. Vervolgens pakten ze er de nucleobasen van DNA bij: adenine (A), thymine (T), guanine (G) en cytosine (C). De binaire code werd dan weer omgezet in deze basen: nullen werden A of C en enen G of T. Vervolgens maakten ze DNA waarin deze informatie werd opgesloten, zo meldt het blad Science*.
* http://science.sciencemag.org/content/early/2012/08/15/science.1226355

Wie was de echte uitvinder?
Het is natuurlijk allemaal bijzonder knap wat de daarbij betrokken wetenschappers hebben gedaan, maar we moeten daarbij natuurlijk wel beseffen dat zij dat uiterst compacte systeem voor informatieopslag niet zelf uitgevonden hebben. Dat was al eerder bedacht door de superintelligente Alwijze Ontwerper van het universum. Deze God, met de naam Jehovah, heeft kennis van alle in DNA opgeslagen informatie. Hij ontwierp de moleculaire biomachines** die nodig waren voor het coderen, het ontcijferen en het besturen van de processen in de cel. Hij heeft ook alle kenmerken van de oorspronkelijke levensvormen ontworpen en gezorgd voor de ecologische omgeving en voedsel voor al die verschillende, vaak van elkaar afhankelijke levensvormen.

De Ontwerper van het universum stelt vragen.
Deze wijze God Jehovah stelt de man Job in het bijbelboek Job enkele interessante vragen:

“Kun jij een sterrenbeeld op de juiste tijd laten verschijnen of het sterrenbeeld Asj en zijn zonen de weg wijzen? Ken jij de wetten die de hemel besturen? Kun jij hun gezag laten gelden op aarde? Kan jouw stem de wolken bevelen om je met een stortvloed te bedekken? Kun jij bliksemstralen uitsturen? Zullen ze komen en zeggen: “Hier zijn wij”? Wie heeft wijsheid gelegd in de wolken of verstand gegeven aan het hemelverschijnsel? Wie is wijs genoeg om de wolken te tellen en wie kan de waterkruiken van de hemel kantelen zodat het stof samenvloeit tot een massa en de aardkluiten aan elkaar kleven? Kun jij voor de leeuw op prooi jagen of de honger van jonge leeuwen stillen als ze in hun holen kruipen of in hun schuilplaats op de loer liggen? Wie maakt voedsel klaar voor de raaf als zijn jongen tot God om hulp krijsen en rondfladderen zonder eten?” ─ Job 38: 32- 41 Nieuwewereldvertaling

Jehovah vraagt Job dus of hij de wonderen van de natuur begrijpt. Job moet het antwoord schuldig blijven. Op deze manier toont God aan hoe nietig de mens is in vergelijking met de grootheid van God. Tegenwoordig is het niet populair om in een Almachtige God te geloven. Misschien bent u, die dit leest, ook opgegroeid in een samenleving die de Schepper heeft afgewezen. Maar als u onbevooroordeeld bent en de positieve, informatieve woorden over de Schepper zelf in de bijbel gaat lezen, kunt ook u gaan inzien dat God werkelijk bestaat. Meer nog, het kan u ertoe bewegen degene die ’alle dingen heeft geschapen’, degene die wonderbare dingen doet, Jehovah, te willen leren kennen en te dienen. U kunt meer informatie over de Schepper vinden op de site jw.org Daar kunt u ook de nieuwe herziene Nieuwewereldvertaling van de bijbel, waaruit ik hierboven enkele verzen citeerde, in begrijpelijk nederlands lezen.

** De moleculaire biomachines worden in een video-animatie op de site van Dr. Stephen Meyer getoond. Klik hiervoor even op onderstaande link:
https://www.youtube.com/watch?v=1fiJupfbSpg

Video | Geplaatst op door | Tags: , ,

Dr. Stephen Meyer gaat kansberekening toepassen.

Foto 1. Dr. Stephen Meyer met een van zijn stellingen.


Als de evolutietheorie waar is, moet het op zijn minst enigszins mogelijk lijken dat DNA door een serie toevallige gebeurtenissen kan zijn ontstaan. Als daarentegen de Bijbel waar is, zouden er in DNA overtuigende bewijzen te vinden moeten zijn dat het ontworpen is door een ordelijk, intelligent brein. In het nu volgende fragment van een video legt Dr. Stephen Meyers aan studenten uit hoe miniem de kans is dat uit aminozuren toevallig functionele sequenties van aminozuren worden gevormd, die vervolgens functionele eiwitten vormen, waarna die dan per ongeluk een DNA-molecuul zouden gaan vormen.
Dit videofragment duurt ruim 7 min.
https://www.youtube.com/watch?v=16ZF-9ZjPAU

Foto 2. Een van de uitkomsten van de kansberekening.

Video | Geplaatst op door | Tags: , , ,